'Werken met dieren is verslavend'
Door Ilona de Bok
Marij
van Erp (45) werkt met veel plezier in het Bredase dierenasiel.
(FOTO INGRID BERTENS)
BREDA
- Als Marij van Erp (45) de gang met hondenhokken inloopt,
barst een oorverdovend lawaai los. Honden blaffen, piepen en springen
blij verrast tegen de hekken op. „Ze herkennen me. Ze denken
dat ze naar de speelwei mogen.”
Van
Erp werkt al zo'n tien jaar als vrijwilliger bij het dierenasiel
Breda. „Eerst wilde ik nooit gaan kijken in het asiel. Ik
vond het zielig, al die dieren in een hok. Op een gegeven moment
wilde ik toch vrijwilligerswerk doen. Ik ben een dierenvriend
dus besloot ik het toch maar bij het asiel te proberen. Ik heb
een halve dag proefgedraaid en toen was ik verkocht.”
In het asiel verzorgen de medewerkers honden, katten en konijnen.
Van Erp zelf is meer een kattenmens. „Toen ik hier kwam werken,
had ik twee katten. Intussen heb ik thuis negen poezen, maar dat
is wel mijn limiet. Anders wordt mijn huis straks ook een asiel.
In de tussentijd heb ik ook nog twee konijnen gehad, maar die
zijn overleden. Honden wil ik absoluut niet. Katten zijn leuker.
Zij hebben een eigen wil, zijn lekker eigenwijs. Ik zeg altijd
maar: katten hebben personeel, honden hebben een baas.
In het asiel draait Marij van Erp drie dagen per week voor vol
mee. Ze verzorgt de honden, katten en konijnen. Ze brengt de honden
naar de speelwei, neemt dieren aan, brengt ze onder bij nieuwe
eigenaren, maakt schoon en verzorgt de baliewerkzaamheden. „Dit
werk is verslavend. Het geeft ontzettend veel voldoening. Je helpt
er mensen en dieren mee. je werkt eigenlijk voor een goed doel.
De dieren zijn blij en de mensen zijn blij. Dat merk je doordat
ze contact blijven houden. Ze sturen brieven en foto's. Soms komen
ze nog eens langs met hun hond.”
De redenen waarom mensen afstand doen van huisdieren staat Van
Erp soms tegen. „Allergie en zwangerschappen zijn veel gehoorde
argumenten. Bij zwangerschappen zeggen wij vaak dat mensen een
nieuw speeltje hebben. Dan hebben ze hun huisdier niet meer nodig.
Dieren zijn dan altijd de dupe.”
Aangevallen
In
de tien jaar dat ze in het asiel werkt, is Van Erp twee keer door
een hond aangevallen. Eén keer in de rug en een andere
keer is ze letterlijk de wei ingejaagd. „Je schrikt natuurlijk
wel van een aanval. De dag erna ben je nog bang, maar dat duurt
maar even. Je neemt de situatie zoals die is. Iedere hond reageert
natuurlijk anders. Iedere nieuwe hond moet ik leren kennen. Je
kunt niet zeggen; die hond vertrouw ik niet, dus de andere deugen
ook niet.”
