Arme Rudolf

Het is gezellig in huis met al de versieringen en lichtjes. Ieder jaar ga ik na het versieren met angst en beven slapen omdat ik niet weet wat ik 's morgens aantref.
Het viel ontzettend mee, alleen hun eigen manden lagen overhoop. Onze spullen stonden zowaar nog op de plek waar ik het had gedecoreerd.

Bij het versieren kreeg ik wel steeds een natte neus tegen mij aan. Wat zijn honden toch nieuwsgierig en Miller spant wederom de kroon. Onze familieclown is binnen onze muren de aangeefster van "het kwaad" dus is het altijd oppassen wanneer je de kamer uitgaat.
Bij iedere versiering zei ik, "is niet van de hondjes he, is van het vrouwtje". Ze hebben deze uitspraak altijd zeer goed begrepen, ook nu.

Cooper en Miller krijgen ook een kerstmannetje. Zo hebben ze een beetje een eigen kerstfeest. Het cadeautje wat het kerstmannetje bij zich had was na drie minuten los en kwam tijdens het versieren steeds mijn kant op. De kerstman zelf zit stevig in elkaar, (lees, stevig vastgenaaid) waardoor Miller de strijd met deze edele man snel opgaf.

De telefoon ging en een lang gesprek volgde. Miller kwam steeds even kijken, wat ik interpreteerde als nieuwsgierigheid, met wie ik sprak. Ik keek in haar grote ondeugende ogen toen ze opeens wegschoot. Op dat moment dacht ik aan een spel, ze daagt ons immers iedere dag uit. Maar deze keer had ze andere plannen.

Rudolf, die altijd keurig gedrapeerd op onze vloer ligt met zijn grote kop op ons gericht, zat plotseling tussen twee kaken in.
Zijn poten flapperde tussen Miller en Cooper in en het gewei werd bijna uit elkaar getrokken. Het hangt nu een beetje zielig over zijn ogen heen.

Gelukkig kon ik hem verder redden, hij was immers al gevild genoeg.
Tijdens mijn telefoongesprek keek ik alleen maar boos de kant op van Miller en Cooper.
Ze begrepen direct wat ik bedoelde want ze dropen af naar hun mandjes. Totdat ik weer verder babbelde, op dat moment sloop Miller de mand weer uit.

U begrijpt dat het telefoongesprek nu een afronding kreeg van mij om werkelijk in aktie te komen tegen die rebellerende meiden. Sluipen kan ik immers ook dus stond onverwacht achter Miller toen ik heel zachtjes zei, "wat doe jij". Nou, zo'n sprong heb ik haar in de kamer zelden zien maken. Zeer schuldbewust ging ze naar haar mandje maar niet om te liggen hoor. Welnee, ze stond fier rechtop om mij strak en ondeugend aan te blijven kijken en "prettige kerstdagen" bedoelde ze zeker niet.

Ik wens alle lezers een zeer prettig kerstfeest en een gezond, verstandig en positief 2007. Alle hondjes wens ik een gezond en ONDEUGEND 2007.

Ingeborg


time4u.info