Mijn afscheid

Je weet dat het moment gaat komen maar je hoopt nog een lange tijd te hebben. Je realisme lijkt weg te ebben en je probeert te waken om niet egoïstisch te worden. Je wilt op tijd zijn en niet te laat, je wacht op een teken maar ziet het over het hoofd.

We hebben haar nog meegenomen met de fiets, in het bakje wat ze altijd zo prachtig vond, op visite en een keertje naar het strand. Allemaal als een soort voorbereiding op deze dag.

Toch is vandaag de dag gekomen dat ik de beslissing heb genomen. Mijn kleine blonde vriendinnetje die ik ruim 15 jaar bij me heb gehad heb ik vanavond in laten slapen.
Haar haren vielen met plukjes uit, ze liep erg slecht, zat onder de bulten, was dement en plaste steeds in huis.
De beslissing kwam opeens in me op terwijl we bij de dierenarts waren. Ik hoor het mezelf nog zeggen, "nee geen antibiotica meer, het moet nu gebeuren". Ik stond perplex over mijn eigen woorden en besluit, maar bleef erbij.
De dierenarts stond er volledig achter omdat het er anders na 6 weken, 2 maanden of iets langer toch van had gekomen. Moest ik rekken? Nee ik denk dat het goed was zo.

Ze sjokte al een poosje achter ons aan, sliep nooit meer op haar rug, vond haar dieetvoer helemaal niet lekker en at steeds minder. Sliep alleen nog maar, kwam haar mandje bijna niet meer uit en als ze eruit kwam en ze zag mij niet direct plaste ze waar ze stond. En toch voel je het intense verdriet dat ze er niet meer is.

Het is allemaal erg snel gegaan, niet een tijdje slapen om lang afscheid te nemen waardoor je twijfel groeit. Na het besluit was het binnen 5 minuten gebeurd. Daar lag mijn grote lieveling waar ik zo ontzettend veel mee had meegemaakt.

Ik heb haar nog bedankt voor alles en gezegd dat ik veel van haar hield. Ik hoop haar nog eens terug te zien in het hiernamaals.
Het was ons laatste momentje maar "mijn afscheid".

Ingeborg


time4u.info