DIERENASIEL BREDA - Maandelijkse column van Ingeborg Klasens

Laatste update: 1 maart 2005


menu	column	column overzicht

Die dag wordt bijzonder

Het is voor ons bijna een wonder maar op 8 MAART wordt onze Roxy 15 jaar.
Ze begon haar leventje erg moeilijk.
Als laatste pup van dat nest was ze trouw aan het wachten op een baasje. Als beginneling van hondeneigenaar, waren we zo stom om via een advertentie in de krant op een hondje af te gaan. Zo kwamen we bij een broodfokker terecht in Zuid Holland.
Veel puppy's en bijna evenveel mensen probeerden de "match" te vinden.
De meeste mensen kwamen voor Mechelse herders, wij ook. De puppy's die de fokker uit de kleine kooitjes haalden waren erg schuw. Als ze op de grond werden gezet wisten de diertjes niet hoe snel ze een hoekje in moesten vluchten.
Roxy bekeek met een scheef koppie steeds opnieuw het tafereeltje.
Omdat ze zeer relaxt over kwam vroegen we of zij uit het kooitje mocht.
Het kleine blonde hondje werd uit de kooi gehaald en neergezet. Parmantig keek ze eens om zich heen en haar blik viel op mijn toenmalige vriend. Ze liep snel naar hem toe en ging op zijn laars zitten, de keus was gemaakt. Van het kleine blonde wolletje wel te verstaan want wij gingen voor een Mechelse Herder.

Eenmaal in de auto bekeken we aandachtig dat schattige diertje wat meer op een speelgoedbeestje leek dan op een levend wezen. We maakten nog een grapje waar de batterijen in moesten, maar daar kwamen we snel op terug. Er moest niets in, er kwam wel iets uit, een keurige bolus, het was onze eerste traktatie.

De eerste maanden werd ze al ziek. Ze bleek allerlei wormen te hebben en moest steeds opnieuw anti wormkuren maar ook veel antibiotica. We konden haar slechts 1x in de 3 dagen een handje voer geven wat erin bleef en ondanks alles bleef ze toch vrolijk. Ze bleek een vechtster, een echte survivor.
De dierenarts raadde ons aan het hondje terug te brengen en een andere uit te kiezen want zij zou geen 7 maanden worden.
We zijn er nooit meer geweest want wie dit dappere diertje eenmaal in de grote barnsteenkleurige ogen had gekeken gaf haar alle kansen van de wereld, tot het laatste toe.

Tijdens haar leventje heeft ze nog meer ziekten moeten overwinnen, maar ze bleef altijd vrolijk. Een hersenbloeding, een hartkwaal, een schildklierziekte, blaasstenen, ze overleefde alles.
Wanneer ik de praktijk van de dierenarts binnen wandel zie ik altijd een glimlach op hun gezicht. Opmerkingen als "daar is onze ouwe tut", "ik moet altijd aan haar trage hartslag denken" "wonderlijk beest" enz, zijn bijna gewoon geworden.
Iedere dip in haar gezondheid heeft ze niet alleen overleefd maar ook overwonnen. Sinds kort is ze wel aan de metacam maar dat mag ook wel met haar zware artrose.

Samen met haar heb ik zoveel meegemaakt, samen met haar heb ik zelf ook de kracht opgebracht me overal doorheen te vechten. Het is toch zo'n wonderlijk hondje, en zo ontzettend slim. Met haar tweede jaar kon ze al 63 woorden en met haar blikken naar het vrouwtje vertelde ze precies wat ze wou.

Verraden is altijd haar favoriete spel geweest tot groot genot van de familieleden en groot verschut voor mij.
Ze zette mij trouwens vaker verschut, vooral bij mensen die vertelde "niet zo op honden te zijn". Als ze dat hoorde ging ze op hun voeten zitten met een strakke blik op mij gericht. De persoon waar het om ging werd dan knalrood dus wist ik dat Roxy gelijk had.
Wanneer we in het park liepen speelde ze met alle honden en rende altijd het snelst. Totdat ze een gesprek opving van mensen die al die honden maar niets vonden omdat ze overal hun behoefte neerlegde (het was een hondenpark). Dan liep ze doodbedaard naar die persoon toe en ging pal voor hun voeten haar behoefte doen.
Of ze ging uit stelen in de dierenwinkel terwijl ik aan het lesgeven was aan mijn showgroep.
Wanneer ik dan voer kwam kopen kreeg ik altijd een extra rekening van de kluiven en koekjes die ze had gepikt.
Wat ook erg was, wanneer we in een restaurant gingen eten (altijd compleet met honden) en ze kreeg een vermaning van mij omdat ze lastig was. Dan strafte ze mij af door iemand anders op te zoeken en dan achter hun benen te gaan liggen met een strakke kwade blik op mij gericht.
Ze kon ook zo klieren met water, als Golden Retriever is water natuurlijk haar grootste ontspanning.
Op het winkelcentrum was een mooie vijver met een fontein in het midden. We zouden iets gaan drinken en zochten een tafeltje uit. Naast ons zaten een paar heren, volledig in kostuum met strak aangeknoopt stropdas, wat zaken te bespreken. Roxy bleef ze aankijken en daar ergerden ze zich aan. Behalve dat het die dag toch al warm was, kreeg ik het nog warmer bij het zien wat ze nu weer had bedacht. Ze rende naar de vijver ging er lekker in ploeteren, kwam keihard terugrennen, om zich tussen de heren eens goed uit te schudden.
Als we met de showgroep optraden bij een locatie waar absoluut geen honden mochten (wat ik natuurlijk wel deed), hielden we haar in de kleedkamer.
Echter, bij de finale wat altijd gepaard ging met de mooiste kostuums, opzwepende muziek en een staande ovatie, hoorde ik behalve geklap en gejuich opeens veel gelach. Dat snapte ik niet want de show was toch goed verlopen? Ja, totdat ik het einde van de rij danseressen bekeek die de finaleloop door de zaal hield, want wie liep er trouw mee in de rij? Roxy!!!!!

download

Ach zo kan ik nog uren doorgaan over dit bijzondere hondje. Ze heeft zoveel gegeven, we hebben zoveel samen meegemaakt. Ik heb me zo vaak geërgerd aan haar en ben ook vaak boos geweest. Toch ben ik zo ontzettend dankbaar dat deze survivor bijna 15 is.
8 maart ga ik werkelijk vieren, ze zal het niet begrijpen maar die dag wordt bijzonder.

Ingeborg

time4u.info