Dag lieve Rob, hallo lieve Bram

Het staat gewoon in 1 zin maar er zijn erg veel emoties mee gemoeid. Dag lieve Rob, hallo lieve Bram.
Robbie, de rottweiler van mijn zus is ruim 11 jaar geworden. En dat voor zo'n grote vent (beetje buiten de maat). Een lang gelukkig leven als mooie gespierde en slanke vent heeft hij gehad. Rambo onder de rottweilers met een ontzettend lief karakter.

Rob had een goede reputatie, een glansrijke carrière ? waardoor hij vereeuwigd is en een liefdevol karakter.
Het kleine ding wat nu rondsport door het huis moet zijn eigen weg zien te vinden in het leven. Op het moment is het een spring in 't veld die een enorme onderzoekingsdrang heeft.

Bram, heet het kleine ding. Ik vind het een schattige pup met een ontzettend lief koppie. Onze honden moesten natuurlijk even kennis maken met het kleine ding.
Bram, Leila, Miller en Cooper, alle 4 bij elkaar en een vrouwtje met het hart in de keel en de gedachte, "please, laat Cooper lief zijn". En dat was ze. Ze speelde met Leila en met Brammetje. Sterker nog, toen Brammetje omhoog sprong tot zeker wel kniehoogte van Coopertje, schrok Cooper zo erg dat ze viel. Ze leek even doodsbang voor het kleine zwarte monster maar vond de uitdaging om te spelen toch onweerstaanbaar. Toen het spel wat heftiger werd en Bram dat piepend aan gaf ging Cooper achter de stoel van het baasje zitten. Ze was zowaar echt onder de indruk.

Arme Miller moest niets hebben van dat bijtende ukkie en dat liet ze blijken. Ze zat midden in het rouwproces na de wandeling. In huis kon ze Rob niet vinden dus wou ze naar buiten. Miller loopt gemiddeld 100 mtr om daarna uitgeput naar huis te waggelen. Uitgebreid snuffelen is er allang niet meer bij, totdat ze Rob ging zoeken. Ieder grassprietje, ieder struikje snuffelde ze na, hij moest toch ergens zijn? Op de terugweg wou ze de steeg in, dan zou hij wel achter zijn huis zijn. Ook dit bleek een illusie dus Miller had echt verdriet. Een dag later wou ze nog steeds alleen gelaten worden.

Wat zou Rob allemaal bedenken vanaf zijn wolkje? Zou hij er heerlijk bij liggen met een genoeglijke blik van, "ze houden nog steeds allemaal van mij"? Zou hij Brammetje een beetje sturen wat hij wel en niet mag doen of laat hij dat allemaal aan Leila, de Jack Russel over?

Rob blijft een eigen plekje in ons hart houden. Hij heeft het ooit gekregen en dat blijft zo. Brammetje krijgt een heel eigen plaatsje in ons hart.
Het leven van honden lijkt zo kort, je hebt ze maar even. Dat moet je allemaal incalculeren en dapper (en vooral nuchter) blijven als het moment daar is. Wij zullen er binnenkort ook voor komen te staan met ons Millertje. Hopelijk ben ik dan net zo dapper en nuchter als op het moment dat ik dit schrijf.

En Brammetje? Die kijkt gewoon onschuldig en vol vertrouwen die rare vreemde wereld in.

Ingeborg


time4u.info