Wat een drama

Bij iedere onderneming wordt aan de honden gedacht. Als de honden ergens niet binnen mogen komen gaan wij ook niet. Soms past mijn moeder op, maar bij gezamenlijke uitstapjes gaan we met z'n allen. Baasje, vrouwtje, oma, (in de vakanties) neefje, hondjes en, Rido de parkiet.

Cooper en Miller beginnen aan Rido te wennen. Cooper likt zelfs de restjes pap van Rido's borstje. Het woord "rustig" moet ik dan veel gebruiken omdat Rido anders overal heen wordt gerold door die grote tong.

We gingen gezellig picknicken in de Ardennen. Nu we in België wonen is de rit niet zo ver. Honden achterin, vogel op het dashboard, de mensen tussen de beesten in, zo gingen we op pad. Met de heetste dag vonden we zalige koelte in de bossen. Miller wilde absoluut niet op het zachte mos liggen, dus haar gaven we het dekbedje. Cooper struinde met ons neefje de omgeving af, heerlijk met haar poten op de bladeren en het mos.

Na deze heerlijke dag kwamen we voldaan van de picknick en de indrukken weer thuis. Het eerste wat we zagen was het hondje dat altijd agressief reageert naar Cooper en Miller. Natuurlijk liep deze hond weer zonder begeleider om de omgeving onveilig te maken.
Zodra onze honden de auto uit waren stoven ze achter het dier aan, op het hete asfalt.

Waar niemand aan had gedacht waren de temperatuurverschillen van het koele bos met het hete asfalt. Het bleek dat de kussentjes onder de poten hetzelfde reageren op een heet wegdek als rubber van banden. Het blijft dus kleven.

Onze meiden kwamen met bebloede poten terug. Het was een complete ramp. Na een aantal dierenartsen te hebben gebeld waar we steeds hetzelfde antwoord kregen "ik kan niets doen", gaven we de moed op. Toen werden we teruggebeld door een dierenarts die zalf uit Denemarken voor onze honden had. Die zalf legt een filmlaagje over de kussentjes en wordt o.a. in Denemarken gebruikt voor sledehonden. Het wordt preventief gebruikt bij kou en warmte, maar ook bij wonden.

De volgende dag mochten wij de zalf halen. We namen de honden mee, want eenmaal bij de dierenarts kon hij beter even kijken. Dat was een goede beslissing. De dierenarts had zoiets maar eenmaal eerder gezien in zijn praktijk en dat was bij een herder die met zijn baasje 100 km had gelopen. Bij iedere poot riep de dierenarts ontzet uit, "amai dat is vreselijk, goe dat u de honden bij hebt". We hadden al ziels medelijden met onze honden en na deze kreten nog veel meer.

Drie dagen en nachten hebben ze niet bewogen. Ze lagen alleen maar in de manden. Bij het uitlaten moesten we ze dragen tot het veldje (gelukkig vlak aan de overkant) waar ze direct hun behoefte deden zodat ze weer terug konden.
Miller ging gisteren weer lopen en Cooper stond vandaag (7-8-07) weer op haar pootjes. Op natte sokjes voor verkoeling, probeert ze stapje voor stapje "uit" te gaan. Na de wandeling stonden ze voor het eerst weer bij de eetbakken. We hoeven nu de bakken niet meer bij de mandjes te brengen zodat ze kunnen eten en drinken. Alles wordt langzaam weer normaler. Hopelijk zet het genezingsproces snel door.

Ingeborg


time4u.info