Eigen weg

Onze oudste hond, een Golden Retriever van ruim 14.5 jaar heeft nooit zoveel van hondencodes gesnapt, die volgt haar eigen weg.
Vanaf haar puppytijd hebben de echte hondenkenners zich altijd zeer verbaasd over haar. Zelf vond ik haar altijd een leuk soort teddybeer. Het was mijn eerste hond als zeer onervaren hondeneigenaar dus dacht ik dat haar gedrag gewoon was.

Hoewel Roxy altijd een zeer onderdanig hondje was ging ze in haar puptijd 'mee'zwemmen op de nek van een andere hond die heftig proestend probeerde het hoofd boven water te houden.

Als een hond dominant op haar reageerde door de kop over haar heen te leggen draaide ze zich plotsklaps om en deed of de hond niet bestond. Zelfs op hoge leeftijd tolereerde ze geen kop over haar heen. Toen wij onze Galgo in huis haalde, dachten wij dat alle Spaanse hondjes alleen maar zielig waren. We waren té overbezorgd, ze wende snel aan een warm nest en veel knuffels en wou wel eens een stapje hoger komen. Het gevolg was dat Roxy onderdrukt moest worden omdat ze hoger in rang was, dus deed Miller haar kop over haar heen. Ik zat het tafereel eens te bekijken en was benieuwd hoe Roxy dat ging oplossen.
Je zag haar denken, haar oogjes keken eens voorzichtig van links naar rechts en plotseling sprong ze recht omhoog waardoor Miller een enorme uppercut tegen haar kaak kreeg. Ze heeft nooit meer getracht dominant over de Roxy te zijn.

Reuen die Roxy 'belaagde' had ze al helemaal geen boodschap aan. Vervelende wezens vind ze dat, ze mogen wel spelen maar verder moeten ze op een afstand blijven. Dat vervelende gesnuffel vind ze ook al niks dus snauwt ze iedere reu die opdringerig doet af.
Zodra een reu bij haar staart blijft ruiken en het gesnauw van "wegwezen" niet aanneemt, gaat ze gewoon zitten.
Ze was jong en loops en een superknappe meid toen ze mee mocht naar de Albert Cuypmarkt. Daar rook een PittBull het fijne luchtje van Roxy en wou na een korte kennismaking direct over gaan op de huwelijksdaad. Gelukkig was het een brave hond want ik riep "zit" en ze zaten opeens keurig naast elkaar mij aan te kijken wat het volgende commando zou zijn.
Daar kwamen we gelukkig goed van af dankzij een opgevoede hond. De eigenaar was ook zeer coulant en heeft direct zijn Pitt meegenomen zodat we rustig verder konden lopen.

Een Jack Russel die ons maar bleef volgen en natuurlijk niet naar zijn baasje luisterde, werd wel heel erg vervelend. Het beestje had ook niet door dat hij gewoon veel te klein was voor hetgeen hij wou doen. Roxy werd het ook spuugzat en besloot met een diepe zucht op zijn kop te gaan zitten. Ik zag de achterpootjes heftig spartelen van de Jack Russel en riep, "Roxy niet doen, ga staan" wat ze gelukkig ook deed. Een piepende Jack Russel rende toen wél terug naar zijn baas.

Het ergste was nog de mevrouw met het mopshondje. Roxy snuffelde eens aan de voorkant, snuffelde aan de achterkant en trok opeens haar koppie terug met een blik van "wat zou dat nou zijn"? Met een zucht liep ze van het dier weg wat best een genante vertoning was maar of het nou nodig was van de eigenares van de mops om zo heftig te reageren weet ik nog steeds niet.

Ze was zo boos, beurde haar hondje op en schreeuwde tegen Roxy, "nou zo lelijk is hij ook weer niet" en liep kwaad weg.
Tja Roxy kiest altijd haar eigen weg.

Ingeborg


time4u.info