Eten

Sinds onze beauceron, Cooper een puppy was eet ze al kauwgom. Ze bijt en plukt net zolang van de straat totdat ze een stukje in haar bek heeft. Vervolgens blijft ze de hele wandeling op dat vieze stukje kauwgom kauwen, je hoort haar nog net niet smakken.
"Foei" en "los" werken wel mits de kauwgom niet blijft plakken. Alles zit aan haar kiezen wat resulteert in een "gekke bekkenshow" om die troep eruit te krijgen. Vaak moet ik haar nog helpen ook want het zit aan alle kiezen en tanden vast. Met veel gepullik probeer ik de lange draden van haar gebit te krijgen.

Ook pepermuntjes eet ze graag en mentholsnoepjes. Heel raar van dit beest maar soms wel letterlijk een 'verademing'. Iedere hondeneigenaar zal dit begrijpen want wat kunnen onze hartendiefjes toch uit hun bek ruiken.
Ze eten dan ook alles van de straat wat ze zien, en toch zijn ze behoorlijk doorvoed met alle variatie die het smakelijker maakt voor ze.
Na iedere Indische maaltijd eindigt er wel wat rijst, vlees en saus of groente bij hun brokken.
Ook Italiaans eten heeft hun voorkeur en de korstjes brood, het liefst de 'oude', die we aan de paarden willen voeren.
Ja, over smaak valt niet te twisten en vooral niet over de smaak van honden.

Vandaag fungeren de honden als stofzuiger. In de sneeuw zie je allemaal hondenpoten en een lange kale streep. Die kale streep komt van hun tong omdat het ritme van het lopen, "stap stap stap lik" is. Ze zijn dartel en springen tegen elkaar op van pret. Proberen hard te rennen en ontdekken bij iedere bocht hoe moeilijk dat is in de sneeuw. Alleen ons 'oudje' maakt liever de wandeling snel af om weer in haar warme mandje te belanden.

Een voordeel van de sneeuw is dat Cooper geen kauwgom van de straat kan plukken. Dus haar zoektocht naar ander 'lekkers' zet ze met een hevig gesnuif voort.
Met haar neus in de sneeuw loopt ze door en bij het commando 'blijf' gaat ze liever liggen zodat ze met haar snuit dicht bij dat witte tapijt is. Sneeuwvlokken doen onze zwarte honden op het negatief van een dalmatiër lijken, dus zwart met witte stippen.

Na de wandeling willen we naar binnen want het is best koud. 2 pr hondenogen kijken me dankbaar aan en onze teddybeer verdwijnt na het poten vegen in haar mandje. 4 pr hondenogen kijken me aan met een blik van "hoe durf je onze pret te bederven" maar de Galgo apprecieert uiteindelijk de warmte boven de kou.
Blijven over, Cooper en ik. Dapper probeer ik haar over te halen om ook naar binnen te gaan maar ze kijkt me aan met een scheve kop alsof ik niet wijs ben. Mijn laatste poging is om eten aan te bieden, tja uiteindelijk helpt het magische woord ETEN altijd.

download

Ingeborg


time4u.info