Even weg

We hadden besloten om er heel even tussenuit te gaan om mijn moeders verjaardag te vieren.
Even een andere omgeving, weg van alles. We verheugden ons op het huisje wat ze had gehuurd voor een lang weekend. Een mooie omgeving in Oldebroek op een mooi bungalowpark waar honden welkom zijn want zonder onze honden gaan we niet natuurlijk.
Eenmaal aangekomen scheen de zon ons tegemoet. Het park leek dubbel zo mooi door het vriendelijke zonnetje. Het huisje viel ons niet tegen, integendeel. Knus, gezellig en van alle gemakken voorzien. Het eerst werden de honden geïnstalleerd op hun dekjes, daarna de bagage.
De avond viel. Schemerlampjes maakten het huisje extra gezellig. We besloten na het avondeten een zeer lange wandeling te maken. Enthousiast begonnen we te lopen maar hadden al snel bedenkingen toen we onze oude Miller opeens zagen sjokken. Dan gaan we maar terug, besloten we. We zouden de volgende dag de wandeling nog eens over te doen.

De eerste nacht in het huisje vergeten we niet meer. Ik werd al snel wakker, na een half uurtje slaap, van een blafje, toen weer een klein kort blafje. Laat dat beest z'n kop houden dacht ik geïrriteerd, in de veronderstelling dat iemand vlakbij ons huisje de hond uitliet. Weer een blafje, nu ging ik pas echt luisteren. Was het één van onze eigen honden? Nu volgde er een gejammer alsof er één vermoord werd. Ja hoor, nu wist ik het zeker, dit was Cooper.
Cooper heeft verlatingsangst. Ze is altijd doodsbang dat we haar in de steek laten. In een vreemd huisje, zonder een baasje en vrouwtje (dacht ze) en natuurlijk nog met een vreemde hondenlucht want het was een huisje waar huisdieren worden toegelaten. Er waren al andere hondjes geweest en dat roken ze. We zijn om de twee uur in de weer geweest met haar, bang dat ze anders in huis zou doen.

Hoewel we gebroken opstonden zijn mijn moeder en ik toch nog met ze gaan wandelen. Miller is eerder terug gegaan. Mijn man en neefje Justin zouden bij Millertje blijven.
Wij wandelden richting bos. Prachtige huisjes bekijkend en genietend van de omgeving, zagen we die ene hond niet. Wat kunnen sommige honden dreigend overkomen. De hond rende ons blaffend met haren overeind, hoge staart en oren naar voren, tegemoet. Er was geen omheining bij dat huis. Ik gaf de lijn van Cooper aan mijn moeder en verzocht haar snel door te lopen. Idee dat zij veilig waren gaf mij veel moed om de hond terug te dreigen.

Godzijdank, mijn dreigen bleek heftiger dan het dreigen van de hond, hij droop af. Halverwege de wandeling bleek dat we weer langs dat huis moesten en daar hadden we geen zin in. We liepen langs het hekwerk van het bungalowpark in de hoop dat er ergens een opening in het gaas zat. Ons zoeken werd beloond, de onderkant van het gaas was op één punt kapot. Ik hield het gaas omhoog om mijn 84-jarige moeder er onderdoor te laten kruipen. We hoopten dat niemand ons zag en zagen het komische ervan in. Cooper ook, die stond heel raar te kijken dat oma opeens begon te kruipen. Nu was ik aan de beurt, alleen was er nu niemand die het gaas omhoog kon houden. Ik kon het slechts aan Cooper vragen die ook nog aan mijn kant stond. Ik deed aan mijn moeder voor hoe ze het gaas moest pakken en Cooper besloot dat het toen haar beurt was voor de oversteek. Nu was ik nog alleen. Moeilijk kroop ik als laatste onder het gaas door. Lachend en half van het heuveltje vallend liepen we langs het raam van het aangrenzende bungalowtje. We zagen een aantal mensen in dat huisje verbaasd naar ons kijken. Snel vervolgden we onze tocht, terug naar ons eigen bungalowtje. We waren weer een avontuur rijker.

Ingeborg


time4u.info