Het is jouw feestje

Het is heel vreemd om beneden te komen en door de hele kamer beertjes verspreid te zien liggen met in het midden 3 spelende honden. Ze hebben niet eens oog voor het vrouwtje want die komt opeens het spel verstoren. Zou ze weten dat ze jarig is?
Als ik ze ga begroeten met "ha meiden", loopt Roxy langs me heen, zij wil direct naar buiten voor een plasje. Toch stopt ze even als ze ziet dat ze een "cadeautje" krijgt, een eigen speelgoedhond.

Miller en Cooper springen ondertussen in het rond en bijten zachtjes in mijn hand.
Als Roxy weer terug is en haar pootjes zijn geveegd begint het spelen weer opnieuw. Af en toe zet de één de poten op de rug van de ander waardoor het een polonaise lijkt en ik maar zingen, "lang zal ze leven".
Een taartje of extra lekkers zit er niet in voor onze jarige meid want ze krijgt dieetvoer. Niet voor de lijn want we houden onze honden op gewicht maar voor haar blaas en nieren. Iets extra's geven is uiteindelijk meer pesten dan genieten voor beide partijen.

Helaas heeft Roxy onlangs weer eens afscheid moeten nemen van een maatje. Haar "nichtje" Pucky is op vrijdag 4 maart een extra sterretje aan de hemel geworden, zij werd 17 jaar.
Heel verbaasd was ik toen Roxy zo duidelijk afscheid nam van haar en zo berustend eronder was. Bij Dino en Spencer, onze vorige honden was dat heel anders. Toen liep ze weg, at niet meer en kwijnde helemaal weg. Nu leek het net of ze zeggen wou, "het is echt jouw tijd, dit is goed zo" en zo sloten we weer een periode in de familie af. Weer een bewijs dat een hond je geestelijke steun kan verlenen.

Dan kijk ik weer naar 2 zeer ondeugende barnsteenkleurige ogen die mij iets proberen te vertellen. Als ik niet direct reageer stuurt ze Cooper op mij af. Cooper, onze Beauceron gaat achter de bank staan met haar voorpoten gebogen op de rugleuning. Er komen rare geluiden uit, geen geblaf en geen gegrom maar allerlei geluiden die ik nog niet gehoord had. Ook Miller doet een duit in het zakje met een gek geloei. "Wat is er toch" vroeg ik en ging kijken in de "hondenhoek".
Nu zag ik het probleem, het dekbedje van Roxy lag niet meer goed in haar mandje en dan weigert ze erin te gaan liggen. Roxy heb ik jaren geleden zelf verpest door altijd een schoon en opgeschud mandje te geven en te laten slapen met een beertje.

download

Na het opschudden van het dekje en haar nieuwe "slapie" erbij te stoppen was de rust weer terug en kon ik weer verder met waar ik mee bezig was. Ik mopper nog een beetje in mezelf en kijk nog even naar die grote ogen van haar en denk, "gelukkig kan ik dit nog doen, bovendien verdien je het". Er komen leuke e-mails binnen van mensen die haar feliciteren en reacties per telefoon. Tja Roxy, het is jouw feestje.

Ingeborg


time4u.info