Hond gevonden

Bij het boodschappen doen, wat ik zeer sportief met de auto doe, zag ik onderweg een hond staan.
Ik stopte en keek naar een zeer schuchtere en zwaar verwaarloosde Mechelaar.
De Mechelaar stond afwachtend mij te bestuderen waarop ik besloot op rustige toon met haar te praten.
Ze liep niet weg maar kwam ook niet naar mij toe. Of het een lieve of kwade hond was kon ik eerst niet goed bekijken, het kon namelijk ook een waakhond zijn die altijd buiten heeft geleefd in een hok met een onvriendelijk karakter.
Zo besloot ik eerst wat commando's te proberen om te kijken of ze training had gehad. Bij het commando 'zit', ging ze inderdaad zitten en dat beloonde ik met 'braaf'. Hierop ging het koppie iets scheef en ze zat direct diep in mijn hart.

Een telefoontje naar huis zette mijn man in actie die met wat voer aankwam, zeer sportief, op de fiets.
Tot die tijd besloot ik om haar te roepen en probeerde diverse klanken uit wat mogelijk in haar naam kon zitten. Bij de naam Palmer, dus een A klank, keek ze weer op en schoorvoetend kwam ze aangelopen.
Eenmaal bij me gekomen gaf ik voor de zekerheid weer het commando 'zit', zodat ze onderdanig aan mij zou zijn. Nu liet ik haar snuffelen aan mijn handen en ik kon haar voorzichtig aaien. Nu was het tijd om verder haar vertrouwen te winnen en op mijn hurken te gaan zitten waarna ik beloond werd met pootjes geven.

Gelukkig had ik een lijn in de auto liggen
die ik om haar nek kon doen zoals je een slipriem om doet en ging vervolgens wat met haar wandelen. Het commando 'volg' deed ze prima en haar behoefte deed ze keurig langs de kant van de weg.
In de verte zag ik een fietser aankomen, wat mijn man bleek te zijn en ik liep weer terug naar de plaats waar ik haar gevonden had, ik wou namelijk haar vertrouwen vasthouden en niet onnodig aan het schrikken maken. Dat bleek een goede actie want bij het afstappen van zijn fiets deed hij zijn been met een zwaai over de stang heen en het dier kromp ineen van angst. Ze was duidelijk geschopt.
We gaven haar wat brokjes die ze zeer voorzichtig en om zich heen kijkend dorst te nemen.

De politie (die we hadden ingeschakeld) kwam inmiddels ook aangereden en zouden haar meenemen om te kijken of ze als "vermist" was opgegeven. Ze kon dan een week in een hok blijven en daarna zou ze in een asiel geplaatst worden.
Dit konden we niet over ons hart verkrijgen, dus besloten we haar eerst zelf naar een dierenarts te brengen voor een mogelijke identificatie om daarna te zien wat we met haar gingen doen. Het liefst wilden we haar houden maar wisten niet of ze ziek was, hoe ze zich ging gedragen ten opzichte van onze andere 3 honden en of ze überhaupt wel in huis kon leven.

De dierenarts kon geen enkele identificatie vinden en adviseerde haar toch naar de politie te brengen.
We gingen naar het bureau en verwonderden ons erover dat ze nu al in de auto gewend was. Ze bleef keurig achter in de bak zitten en was zeer rustig.
Eenmaal bij het bureau lieten we haar nog even 'uit' en ze negeerde een paar kleine hondjes, dus weer een goed teken.
Maar binnen in het bureau werd ze zeer onrustig en keek alsmaar naar de muren die op haar af leken te komen. Alles in haar gedrag wees erop dat ze inderdaad, zoals in België gewoon is, buiten heeft gewoond in een kot (kennel).
We vroegen of we haar zelf naar het asiel mochten brengen.

Op weg naar het asiel groeide ons vertrouwen in haar, toch leek het ons nog een goed besluit om haar weg te brengen. We hebben immers een bijna 15 jaar oud hondje thuis die er zeker niet van gecharmeerd zou zijn als we weer met een "nieuwe" viervoeter aan zou komen. Ze kan trouwens behoorlijk lelijk doen als er vreemde honden in haar buurt komen.

Bij het asiel aangekomen liepen er tal van kleine hondjes luid blaffend rond. De herder reageerde amper en liep gedwee met de verzorgster mee naar een kennel.
Ze is daar nog maar zit droog in een kennel, gezellig met een kameraadje waar ze het goed mee kan vinden.
Er is een extra houten hokje in de kennel en een mandje met een dekentje die regelmatig wordt gewassen. De kennel was ook schoon viel ons op en er staan in iedere kennel schoon water en een bak met voer.
Toch vergeten wij de blik in haar ogen niet toen wij haar achterlieten…………wie weet als we nog 2 hondjes hebben …….

Ingeborg


time4u.info