Jaloers op een vogeltje

Cooper en Miller maken vaak de dienst uit in huis. Ze lokken uit tot spel, kunnen vervelen om weer aandacht te krijgen, willen soms eerder uit en meer van die fratsen.
Tussen allerlei andere bezigheden door maken we ook altijd wat tijd voor de eigenaren van de meest trouwe bruine kijkers die ik ken.

Sinds vrijdag 20 juli moeten ze de aandacht delen met een valkparkietenkuiken. De arme drommel is in de steek gelaten door de ouders. Die besloten zich weer te richten op een nieuw nest eieren want het oude nest werd behoorlijk gehavend door een grasparkiet. Twee kuikens waren al gestorven en de oudste kon het nu zelf wel redden dachten ze. Rido, zo heet het kuiken, heeft een opening in de ondersnavel. Dat is nog het enige letsel wat overgebleven is van het zwaar gehavende kuikentje. We besloten om het diertje zelf maar te voeren en dat kost natuurlijk veel tijd.

In eerste instantie was het alom nieuwsgierigheid naar dat gekke kleine verenpakje. Rido weghouden van de honden zou hun nieuwsgierigheid alleen maar vergroten dus besloten we ze kennis te laten maken. Miller snuffelde eens en vond het maar niets, ze mocht er immers niet in happen dus wat had je daar nou aan.
Cooper daarentegen blijft zeer geïnteresseerd in het kuikentje. Zodra we gaan voeden is ze erbij. Ze mag Rido dan een likje (kusje) geven, wel zacht, anders drukt ze hem met haar tong plat.

In een kleine week tijd is het kuikentje toch 20 gram afgevallen i.p.v. aangekomen dus maken we ons veel zorgen. We hebben veel steun uit Friesland van iemand die zelf valkparkieten heeft en nu ook voert met pap, maar het blijft iedere dag spannend of Rido het redt of niet.

Vanmiddag kreeg Cooper het opeens in haar zwarte kop om mij te verlaten. Ze gaf duidelijk aan (via de binnendeur) naar mijn moeders gedeelte te willen gaan. Toen ik haar riep ging ze pal naast mijn moeder zitten en liet haar beroemde witte randjes onder haar ogen zien. Ze zakte daarbij dramatisch als een zoutzak in elkaar. Goh, wat een zielig gezicht was dat. Ik nam aan dat ze toch wel achter mij aan naar ons zou lopen maar ze tikte met haar snuit mijn moeder aan en bleef haar strak aankijken. Daarna liep ze snel bij mijn moeder naar binnen.
Het vrouwtje heeft het in haar hoofd gehaald om aandacht aan een pakje veren te geven, zoiets doe je toch niet.
Zou ze straks bij het eten nog steeds niets met me te maken willen hebben?

Ingeborg


time4u.info