Ons kroost

Het is al een paar weekjes terug dat Roxy is overleden.
Ons hondenspul was in de war en zeer onzeker geworden. Cooper bleef zoeken en Miller trok zich helemaal terug, ook in haar oude angsten wat ze heeft opgelopen in Spanje.
Nu beginnen ze beide wat te "ontdooien" en komt er een totaal ander gedrag te voorschijn.
Dat heeft er mee te maken dat er geen roedel meer is, dat is pas bij 3 honden, en dat ze nu vaker mee kunnen naar gelegenheden, dus allemaal nieuwe prikkels.

Bij het overlijden van onze vorige honden hebben we niet zoveel karakterverandering gezien als nu. Dat komt natuurlijk ook omdat Roxy steeds een stabiele factor is geweest, alles draaide om haar, daar zorgde ze wel voor.
Miller en Cooper waren al vriendinnetjes maar nu zijn ze nog meer op elkaar aangewezen en gelukkig ook meer op elkaar gesteld.
Miller wordt met de dag ondeugender, verzint allemaal maniertjes die we nog niet van haar hebben gezien en Cooper lijkt enorm tot rust te komen. Kennelijk zijn we allemaal langzamerhand mee ziek geworden in de afgelopen tijd want we komen allemaal langzaam tot rust. Onbewust ben je bang voor het moment van afscheid maar als het eenmaal achter de rug is kan je gaan verwerken. Terugkijken is makkelijker dan er tegenaan kijken. En als je terug kijkt besef je dat je allemaal mee ging in de ziekte van je dier door overal rekening mee te houden.

We hebben enorm veel reacties gehad van familie en vrienden maar ook van lezers van de columns. Dat hebben wij als zeer hartverwarmend ervaren en hebben er veel troost uit gehaald.
Prachtige foto's kregen we toegezonden van een lezer, we hebben alles uitgeprint en gebundeld zodat we het steeds kunnen lezen en laten lezen.
Aan de reacties merkte ik hoeveel steun andere mensen hebben gehad door te lezen hoe we het hebben ervaren. Dat maakt me extra blij om Roxy's overlijden in een column te hebben verwerkt.

We gaan nu verder met ons leven, met een extra plekje in ons hart voor Roxy. Met alle zoete herinneringen aan die fijne en grappige momenten.

Hopelijk kunnen Miller en Cooper nog zeer lang en gelukkig leven met elkaar en met ons.
De roedel is weg, we hebben nu nog 2 hondjes. Met 2 honden ga je makkelijker ergens heen zo blijkt, geen oppas meer, waar wij zijn, is ons kroost.

Ingeborg


time4u.info