Willen ze meespelen

Bij ons is het een komen en gaan van mens en dier.
Sinds we in België wonen hebben we nog meer bezoek gekregen. We vinden dat reuze gezellig en een perfecte training voor de honden.
Vooral voor Cooper die opnieuw moest leren om vertrouwen in soortgenoten te krijgen nadat ze tweemaal een aanvaring met haar moeder had.

Cooper vindt het prachtig als er visite komt en maakt dat kenbaar met veel likjes, tot het irritante toe. De woorden "niet kussen" kan haar liefde wat intomen want anders blijft ze aan de gang.

Dieren op visite vragen blijft helaas toch een risico. Ondanks dat we er hard aan werken om dit goed te laten verlopen waarschuwen we alle eigenaren dat Cooper een trutje kan zijn.
Dieren in de tuin is helemaal moeilijk omdat onze honden weten dat ze "niet in de plantjes" mogen. Dat commando leren we ieder voorjaar weer opnieuw zodat we de rest van de zomer en najaar een mooie tuin houden. Natuurlijk weten andere honden dat niet. Die lopen pardoes door je mooie planten heen met geknakte bladeren en bloemen als gevolg. Cooper neemt dit zeer serieus op en corrigeert het dier dan op haar kattige manier. Naar ons toe is dat zeer trouw, want je mag immers niet in de planten? Naar anderen toe is dat heel naar want grommen en happen van een hond komt niet leuk over.

Nu hebben we ook nog vogels in de tuin. In een minivoliére hebben we parkieten, 2 valkparkieten en zebravinkjes.
Miller heeft als eerste alles goed gadegeslagen. Na enige observatie kwam ze tot de conclusie dat ze de vogels er niet uit kon halen. Het was om die reden niet meer interessant. Bovendien werd ze het zat dat ze niet met haar poot tegen de tralies mocht, dus steeds "foei" hoorde.
Cooper krijgt echter geen genoeg van al dat gefladder. Ze kan een tijd lang gebiologeerd naar de vogeltjes kijken en de vogels naar haar. Ze weet dat ze niet met haar poten tegen de kooi mag komen en ieder geluid verboden is. Ik zag al voor me dat door luid geblaf, om de beurt de vogels van de stokken zouden vallen en dood op de bodem bleven liggen.

Kennelijk heeft ze de vogels helemaal geaccepteerd en vindt zij ze ook erg lief. Ze gooit steeds de bal vlakbij de kooi en wacht trouw tot de vogels de bal terug gooien. Het heeft alleen hevig gekwetter tot het gevolg. Soms komt een parkiet en een valkparkiet tegen de tralies om te kijken of het zou lukken met die bal. De vogels zijn slim, de tralies belemmeren iedere aktie buiten de kooi en ze zien dat die hondenbal te groot en te zwaar is. Daar moeten ze nog lang voor trainen willen ze die in de snavel kunnen nemen. Cooper zal een ander spel moeten bedenken.

Ingeborg


time4u.info