|
|
||||||
|
Laatste
update: 7 augustus 2008
|
||||||
|
||||||
|
Miller, ben je nu bij Roxy? Onze arme oude meid hebben we een maand geleden moeten laten inslapen. Eerst die lieve Rob, dan zijn "verloofde" Miller. We waren nog bij mijn zus geweest om kennis te maken met Brammetje, de nieuwste huisgenoot. Miller was bij dat bezoek vreselijk onrustig. Wij dachten dat ze nodig moest plassen maar niets bleek minder waar. In plaats van oud en moe liep ze kwiek met ons mee naar het park en snuffelde als een jonge hond tussen alle bosjes. Ze keek om zich heen, ging weer snuffelen en zoeken. Zelfs in de steegjes. Ze vond Rob maar niet. Daarna leek het of het van haar niet meer hoefde, of alle zin om te leven was verdwenen. Miller was een lieve maar zeer angstige Galgo Espanôl die we bij stichting GINN hadden meegenomen. De angst werd langzaam minder en haar arrogantie ging heerlijk groeien. Soms leek het wel of ze personeel had, wij dus. Of het nu uit medelijden was, liefde of om de manier waarop ze iets bracht, we deden altijd wat madammeke wou. Met Cooper was ze de grootste maatjes. Ze was verreweg de baas over haar en Cooper liet het maar zo. We begonnen in België met 3 hondjes, nu hebben we er nog 1. Roxy is het icoontje op de site van asiel Breda om bij de columns te komen. Alle 3 onze honden staan prachtig geïllustreerd in "Even hondspannen". Wat een geluk dat onze hondjes op deze manier vereeuwigd mochten worden.
Cooper is nu nog alleen. Ze is net als wij verdrietig maar ook een stuk rustiger. Eerlijkheidshalve moet ik erbij melden dat Miller behalve een speelkameraadje van Cooper ook een onrustbrengertje was vanwege haar angsten. Automatisch reageert Cooper op haar angsten, vooral nadat ze in haar 1ste levensjaar maar liefst 6x is aangevallen door andere honden. Nadien had Cooper absoluut geen vertrouwen meer in honden en hield ze ze met veel agressie op een afstand. Zoals gezegd is Cooper nu ook een
stuk rustiger. Ze reageert minder fel naar honden en heeft zelfs met
andere hondjes gespeeld. Samen met Brammetje en Leila (de familiehondjes)
had ze de grootste pret in onze tuin. Sinds Miller in tijd van een week
zo ziek werd heeft Cooper niet meer zo gespeeld als het afgelopen weekend.
Het was echt een feest om naar haar te kijken. Met gebolde rug en springend
op 4 poten, hard rennend door het gras en veelal het lipje omhoog van
blijdschap, gaf ze te kennen hoe gelukkig ze was. Nu staan we geweldig in dubio.
Volgens mijn zus past er een andere hond bij Cooper en ze heeft in haar
adviezen over honden nog nooit gefaald dus zal ze ook nu gelijk hebben.
Maar of we het gaan doen? We zijn heel even "opvoedmoe" .
Cooper luistert als de beste, is hartstikke lief in het gezin en voor
de kinderen in de buurt waar ze veel mee speelt. Moeten we daar weer
een speelkameraadje bij gaan zoeken? Wij weten het niet, we staan echt
in dubio.
Ingeborg
|
||||||
|
© Alle
rechten voorbehouden. Niets uit deze columns mag gebruikt worden zonder
toestemming.
Mail naar: |
||||||