Onderzoeken op een rustige manier

Kennismaken onder de honden is tegenwoordig een spannend moment. Letterlijk en figuurlijk kunnen ze elkaar in de haren vliegen en voordat je het weet zit je bij de dierenarts.
In de tijd dat Roxy jong was kwam je dergelijke incidenten veel minder vaak tegen.
Het hondenbestand was nog niet zo talrijk als tegenwoordig maar de plaatsen waar ik ging lopen met Roxy en Dino waren wel de uitlaatplaatsen waar iedereen met een hond kwam.
We kwamen vaak per wandeling zo'n 15 honden tegen en alles speelde met elkaar.

Het was een tijd dat de mensen ook veel minder gestrest waren. Er was minder druk op de werkvloer waardoor de thuissituatie ook rustiger was.
Alles lijkt met elkaar verweven, de drukte op het werk geeft stress, de stress neemt men mee naar huis en stress in huis heeft z'n weerslag op kinderen en honden.
Begin jaren 90 was toch heel anders dan begin 2000. Men nam meer de tijd om een gezellig praatje te maken zonder belerend op anderen te reageren hoe ze hun dier moeten opvoeden.
Tegenwoordig is het wel "cool" om een gevaarlijke hond naast je te hebben en hoor je vaak verhalen over het aanvallen van de hond.
Trots vertelt de eigenaar hoe zijn hond een andere hond pakte en flink beet. Dergelijke verhalen doen mij walgen, fijner is het om te merken dat Rottweiler en Pitbull eigenaren e.d. hun hond goed hebben opgevoed waardoor die sociaal en leuk op andere honden kan reageren.

De mensen hebben steeds minder te verteren, de crisis zet toch door. We hebben allemaal minder te besteden en zijn door de welvaart verleerd om de uitgaven zo te berekenen dat het uitkomt met de inkomsten. Hoge rekeningen halen ons banksaldo leeg waardoor onverwachte bezoekjes naar een dierenarts rauw op ons dak kunnen vallen, ook dat geeft stress.
We moeten weer leren tellen, iedere maand opnieuw. Zelf houden wij altijd wat geld apart in de dierenpaspoorten waardoor onverwachte dierenartsbezoekjes "gedekt" zijn.
Alles zullen we doen om onze honden die toch als gezinsleden beschouwd worden een goed leven te geven. Liever geven we veel minder uit aan kleding, tijdschriften en bijvoorbeeld telefoonkosten, dan dat we onze honden niet meer kunnen bekostigen.

Veel mensen staan hun honden af, stoppen ze in het asiel omdat ze te duur worden. Nu is de hondenbelasting in Nederland in veel steden vrijwel onbetaalbaar als je weinig inkomen hebt, maar om je lieveling daarvoor weg te doen?
Dan denk ik terug aan die arme Dalmatiër van 10 kg, die op het nieuws was. Mijn hart draait dan om en vind het onbegrijpelijk dat de eigenaar niet gevonden kan worden. Een chip en een tatoeage is toch voldoende om de weg naar de eigenaar te vinden?

De dierenbescherming zou meer bevoegdheden moeten hebben in België en Nederland.
Daarmee bedoel ik dat ze bevoegd zouden moeten zijn om bijvoorbeeld een gele of rode kaart uit te delen. Een gele kaart geeft gelegenheid om met een week de situatie voor het dier te veranderen een rode kaart betekent een hoge boete. Bij het uitreiken van een rode kaart zou de politie direct ingeschakeld moeten worden om de boete te innen.
Helaas staat de dierenbescherming vaak met wetsartikelen in de handen die niet opgevolgd worden door dierbezitters of zelfs justitie.

Laten we terug gaan naar het begin, de rust. Rust onderling, in gesprekken en in tijd.
Die rust wordt dan ook overgebracht op kinderen en dieren. Kinderen voelen zich dan serieus genomen waardoor ze respect leren en dieren kunnen weer dieren zijn, ontdekken en onderzoeken op een rustige manier.

Ingeborg


time4u.info