Dit kwam onverwacht

Cooper en Miller zijn inmiddels bij ruim tweehonderd kinderen geweest verdeeld over zes klassen en twee scholen. Het was steeds een groot succes.
Ik probeer kinderen te vertellen hoe ze kennis moeten maken met honden en niet op iedere hond moeten aflopen. Kinderen komen vaak met veel gebaren en veel lawaai op honden af. Honden weten vaak niet direct wat ze bedoelen en nemen een afwachtende of in het erge geval een agressieve houding aan.

Bij het binnenkomen van de kinderen zie je al direct dat ze elkaar proberen de loef af te steken om het eerste bij de honden te zijn. Na de uitleg hoe het wel moet met daarbij nog tips over wat honden vooral niet mogen eten, zoals bijvoorbeeld chocola, mogen ze kennis maken met Cooper. Miller is hier te bang voor dus laten we haar rustig op haar dekbedje liggen. Het is overigens wel een goede training voor Miller om erbij te zijn. Zo leert ze dat harde geluiden en veel mensen niet betekent dat ze slaag krijgt.
Cooper is uitermate geschikt voor dit soort acties, ze vindt het zelfs heel erg leuk. Aan het einde van het bezoek doen we een spelletje. Coopers lievelingsspel, want de kinderen gaan in een kring staan en sommigen hebben een koekje op hun rug. Cooper moet uit zien te vinden welk kind een lekker koekje in zo'n klein handje verstopt heeft.

Je denkt goed te doen met dit soort bezoekjes, je verwacht ook niet anders met een opgevoede hond. Ze luistert goed waardoor ze los mee kan lopen. Commando's zijn veranderd in een soort gesprek waardoor het uitlaten een ontspannen wandeling wordt.
Ze negeert steeds vaker andere honden of wil ermee spelen. Zodra ik het niet vertrouw, lijn ik haar aan wat ze zonder meer accepteert. Wat hebben we al veel bereikt met haar.

Dan gebeurt er iets onverwachts. Als eerste gaat ze onze straat in en ziet een klein meisje met een Malteser leeuwtje aan de lijn. Ze schiet erop af en begint te snuffelen. We verwachten geen kwaad omdat ze graag speelt met hondjes. Plotseling pakt ze het diertje beet en begint te schudden. We zijn ons kapot geschrokken. Mijn man riep "los" wat ze gelukkig direct deed, maar het kwaad was al geschied. Het diertje had een paar behoorlijke bijtwonden. We zijn direct naar de dierenarts gegaan die met nietjes de wonden heeft dichtgemaakt.

Nu, drie dierenartsbezoeken later, is het diertje gelukkig weer in orde. Maar de schrik zal hij nog lang met zich meedragen. Net zoals de eigenaars, het kindje en wij. Ik kan mensen niet begrijpen die opmerkingen durven plaatsen als, "ja mijn hond doet dat nu eenmaal" of "die kleine keffers vragen erom". Ik heb het diertje niets horen vragen en schaam me rot dat mijn hond dit heeft gedaan. We hebben een gedragstherapeut ingeschakeld om nu goed te laten onderzoeken waar dit gedrag vandaan komt. Ook al zijn we ervaren hondenbezitters, hier schiet onze kennis te kort. Ook al heeft de eigenaar ruiterlijk gezegd dat hun hond nogal kan grommen of zijn tanden laten zien om het meisje te verdedigen, dit soort gedrag van Cooper kan gewoon niet. Haar agressiegrens is te kort en daar gaan we iets aan doen.

Een gedragstherapeut zoeken blijkt ook een opgave maar uiteindelijk kwamen we terecht bij een therapeut die de juiste vragen stelde zoals, "waarom liet de hond los" en "welke leeftijd" "is het een gecastreerde hond" en dergelijke. Deze therapeut hebben we thuis ontvangen. Wat wij "opvoeding" noemen, noemt hij "kunstjes". Ze kent veel "kunstjes" en ze staat goed onder appél. Ze is uiterst lief naar mensen en we krijgen nog een rapport hoe we haar gedrag kunnen bevorderen naar honden. Want ook al speelt ze met honden, ze heeft het vertrouwen behoorlijk geschonden en Beauceron of niet. Niemand hoeft hier de dupe van te zijn.

Ingeborg


time4u.info