DIERENASIEL BREDA - Maandelijkse column van Ingeborg Klasens

Laatste update: 12 april 2005


menu	column	column overzicht

Waar zijn je pootjes

Steeds als ik meerdere honden met elkaar zie spelen vraag ik mij af wat er mis is met ons mensen.
Honden trekken zich niets van rasverschil aan, ieder ras speelt met elkaar. Bij ons mensen kijken we eerst wat voor ras het is en dan komen we direct met een oordeel.
Vroeger was er slavernij dus keken we erop neer, tegenwoordig is er terrorisme dus kijken we extra uit. Feit is dat we door de eeuwen heen nog bitter weinig geleerd hebben want we kunnen nog steeds niet met elkaar omgaan.

Honden zijn veel duidelijker naar elkaar die tonen nog respect. Een hogere rang wordt geaccepteerd en zelden komt het tot een echte vechtpartij. Wij mensen proberen ook hoger in rang te zijn door onze houding. We maken ons onbewust ook groter als we boos zijn en gaan harder praten om onze standpunten duidelijk te maken. Natuurlijk hebben wij geen codes meer zoals de dieren die met elkaar communiceren daar hebben wij onze tong en stembanden voor. Helaas luisteren de mensen tegenwoordig niet meer, ze horen alleen wat ze willen horen en vellen direct een oordeel.

Kleine honden kunnen de baas zijn over grote honden, die zien de afstand door centimeters niet maar door de rang. Het is allemaal zo mooi onderverdeeld in Alpha, Beta en Delta net zoals bij ons een burgemeester, een politieagent enz. Alleen hebben we daar niets meer aan, het is meer de functie en de beloning op hun bankrekening dan dat we merken dat ze er zijn.
Misschien moeten we toch iets meer van ons afblaffen, de rest laten we maar zitten want om elkaar nu te gaan besnuffelen lijkt me ook niets.

download

Onze honden spelen graag met iedereen, ook het ouwetje. De Golden staat weliswaar vaak op veilige afstand want ze valt nu snel omver, maar de Galgo en de Beauceron kunnen er geen genoeg van krijgen.
Die spichtige Galgo is de Alpha en die "gevaarlijke" Beauceron de Beta? Nee meer de ondeugd als dat ook een rang mag zijn. Ze zit tussen hangen en wurgen in, net geen pup en net niet volwassen.
Als hun grote vriend eraan komt, Fred Basset, is het feest compleet. Nu is het woord groot natuurlijk schromelijk overdreven en absoluut niet passend bij het ras maar groot van karakter is hij zeker.
Met een lage diepe blaf maakt hij duidelijk hoe blij hij is en zijn baasje kijkt net zo blij als Fred. Wij weten nooit wie blijer is, Fred met de baas of de baas met Fred. Het zal om het even zijn en Fred maakt zich daar niet druk om. Hij huppelt op zijn korte poten naar die mooie meiden toe en daagt ze uit tot spel. Cooper dartelt om hem heen en probeert net zoals ze altijd bij Miller doet, in zijn poten te happen. Dan komt ze toch bedrogen uit want die zijn moeilijk te vinden.
Het effect is zeer leuk net alsof ze roept, "waar zijn je pootjes, waar zijn je pootjes".

Ingeborg

time4u.info