Verkleed als Roodkapje

Dat tieners een andere denkwijze hebben dan volwassen mensen is algemeen bekend.
Ze beleven alle emoties veel intenser en dat zullen we weten ook.
De ene dag zijn ze blij, de andere dag zwaar depressief. Als ze vrolijk zijn weet iedereen het maar als ze een pestbui hebben weet ook iedereen het.

Een paar maal heb ik een tienermeisje in huis gehad voor tijdelijke opvang.
Alle emoties heb ik met ze meebeleefd en getracht hen te begeleiden. Soms begreep ik ze volkomen en stond achter hun mening en een andere keer hield ik mijn hart vast voor wat komen ging. Omdat het geen eigen kinderen waren probeerde ik extra te bedenken wat goed voor ze was en hoe ze een goede basis kregen voor die har(de)(teloze) maatschappij. Ik was niet met ze meegegroeid waardoor het erg zoeken was naar de waarden en normen die ze tot dusver hadden meegekregen.
Ook met hun verschillende cultuur achtergrond diende ik rekening te houden want hun roots zou mede bepalen hoe ze verder in het leven willen staan.

Twee meisjes tegelijk had ik op een gegeven moment in huis en beiden waren gelukkig erg gesteld op mijn honden.
Het oudste meisje viel voor de Beauceron, de andere voor de Golden Retriever.
De oudste was in het begin een schuchter meisje met een enorm complex waardoor ze moeite had met haar meningsuiting.
Door haar "vriendschap" met Dino, onze Beauceron kon ze toch veel verdrietjes en andere emoties kwijt, Dino luisterde wel. Situaties die ze niet direct aan mij wou of dorst te vertellen, vertelde ze altijd aan Dino. Honden zijn altijd zeer trouwe luisteraars.
Mede hierdoor veranderde ze langzaam van een schichtig typje in een spontane gekke meid. Soms een beetje te gek gezien de periode dat ze het wel "stoer" vond om met de honden te wandelen. Op de gekste momenten vroeg ze om even met de hondjes te mogen lopen wat ik goed maar vreemd vond. Later hoorde ik dat ze jongens uit de buurt de stuipen op het lijf joeg door Dino als zeer agressief te bestempelen terwijl ons oudje echt lief was.
Dino was een bedaagde oude dame met een lief karakter maar feit was wel dat je niet met foute intenties aan het oudste meisje moest komen.

Net zoals veel verzorgers/ouders hield ook ik mijn hart vast bij het volgende vriendje waar ze mee thuis kwam. Ze hadden allemaal één overeenkomst, het waren vage figuren.
Maar goed, zij vond ze allemaal echt "cool" en "tof" dus je tolereert ze allemaal.
Dino tolereerde ze echter niet allemaal want er was een vriendje bij die wij al waarschuwden om niet onverwacht op het meisje af te lopen want dat zou Dino niet begrijpen. Ach zo'n jongen weet immers alles beter en met zijn arrogante attitude zou hij wel even gaan "stoeien".
Binnen 1 minuut stond ons ouwetje grommend en wel bij hem en snapte even in zijn hand, gelukkig niet ernstig. Wij schrokken geweldig en riepen hard "foei" waarna Dino haar mandje weer in ging. De jongen ging scheldend weg en sloeg de deur met een klap dicht, daar zaten wij met een dilemma, wat nu?
We keken verschrikt naar de reactie van mijn pleegdochter maar die was heel blij met de bescherming van haar steun en toeverlaat. Springend ging ze door de kamer en riep alsmaar, "echt lief ze neemt het voor me op, echt lief". Vreemd hoor, die tieners.

De verkering was uit en er kwamen weer nieuwe. Een knaap met een kale kop, leren jasje en een Stafford naast hem met een grote leren band om de nek met talloze pinnen. Daar gaan we weer dacht ik en ging me netjes voorstellen.
Zijn hond beviel me wel want ik hou van dit ras bovendien was het een echte lieverd.
Naarmate het gesprek vorderde merkte ik dat deze jongen wel meeviel en behalve op mijn pleegdochter ook heel gek was op zijn hond. Hij sprak beschaafd, was behoorlijk onderlegd dus de bezoekjes thuis werden aangenamer.

Na een tijdje liet hij zeer trots wat nieuwe foto's zien van zijn stoere Staff, misschien zou ik ze ook wel leuk vinden want hij had haar verkleed.
Nu wekte hij toch echt mijn nieuwsgierigheid op, een Stafford verkleed? Ik nam een aantal foto's aan en ging ze aandachtig bestuderen. Ik verwachtte een Stafford met een leren jack, een pet en mogelijk een sigaret in zijn bek, wat een foute inschatting.
Zeer trots zei hij, "leuk he, het is net roodkapje".
Ik had alles verwacht van deze stoere kale in zijn leren jack, compleet met een Stafford verpakt in ijzeren pinnen, maar geen foto's van een Stafford verkleed als roodkapje.

Ingeborg


time4u.info