Daarna volkomen rustig

Honden vind ik prachtig, in alle maten en vormen ik vind ze allemaal even leuk en ben er niet zo snel bang (meer) voor. Maar van kruipbeestjes moet ik niets hebben, dat geeft mij zeer lange adempauzes, van schrik dus.

In deze tijd van explosieve warmte is het dubbel oppassen voor teken. Wie had dat gedacht na zo'n lange winter maar kennelijk overleven die krengen alles. Als het leven op aarde ooit vergaat blijven er vast en zeker alleen teken over, bah.

Bijna iedere dag nemen onze honden een ongenode gast mee en ze eten nog mee ook.
Mijn man is inmiddels specialist geworden in het zoeken, vinden en verwijderen van die akelige engerds.
Hij vindt ze allemaal, grote en kleine en zelfs degene die nog op zoek zijn naar een goede picknickplek op onze hondenlijfjes.

Op een morgen kom ik in de kamer en vind allemaal bloedvlekken. Bij het begroeten van de honden had ik niets aan mijn handen en kon geen wondjes vinden. Ook had ik geen enkel geluid gehoord wat een eventuele schermutseling of kleine ruzie zou kunnen betekenen.
Nergens was een kier dus een ander dier was ook niet binnengekomen, waar zouden die vlekken dan van zijn?

Met een papiertje maakte ik de vlekken schoon zodat ik daarna met een lapje met het echte werk kon beginnen. Het leek wel een spoor, net klein duimpje in een horrorfilm. De vlekjes werden groter en groter en brachten mij tot aan de manden.
Ik bekeek de kussentjes, de voetzooltjes, want mogelijk hadden ze zich toch bezeerd.
Maar alles zag er keurig uit, niets leek op een verwonding.

Opeens drong het tot mij door en als een idioot gooide ik met een rare kreet het schoonmaaklapje door de kamer. "Teken, teken" stond ik te gillen en had opeens een nieuwe dans ontdekt. Cooper snelde haar mand uit om het lapje wat het rare gedrag van het vrouwtje had uitgelokt, nader te onderzoeken. Ze snuffelde en snuffelde en gooide het lapje eens in de lucht. Er gebeurde niets, het lapje bleef voor dood liggen. Ze keek mij nog eens aan om erachter te komen wat er nu echt aan de hand was.

Miller zat fier in haar mand met haar oren flink omhoog. Ze gaf een raar geluid vond ik maar dat zal ze van mij ook wel gedacht hebben.
Cooper gaf Miller een ferme lik over haar snuit, daarna liepen ze beide naar de deur om uit te gaan. Alsof ze met mij gingen wandelen, om me te laten ontstressen denk ik.
De wandeling heeft inderdaad geholpen, ik was daarna volkomen rustig.

Ingeborg


time4u.info