Seintje naar ons

Ik heb een parkiet gehad die ook al mijn aandacht en liefde had en ik kreeg er veel voor terug.
Ricky kon niet goed vliegen dus huppelde altijd achter mij aan. Bij thuiskomst was het een hevig gekwetter en moest ik haar eerst aandacht geven. Ze schommelde in grote oorbellen, hing ook aan je ketting, keek mee achter een brillenglas en gooide theelepeltjes van de schoteltjes af want die waren overbodig. Bij spinazie of andijvie wassen "douchte" Ricky zich erin zodat ik opnieuw kon beginnen en met kerst trok ze de slingers uit de kerstboom.
Op het moment dat ze stierf viel ik in een groot gat en dat allemaal door een diertje van 15 gram en plm 15 cm groot.

Een hond, kat, vogeltje of wat dan ook, ieder huisdier hoort in je leven. Je moet toch wel een koel mens zijn als je dit niet wil begrijpen. Of moet je het gewoon ervaren hebben? Het zal het laatste wel zijn want voordat ik honden had kon ik nooit begrijpen waarom eigenaren zo stonden te kwelen over het "gezichtje" wat de hond trok.
Ik dacht, "wat bazelen ze nu toch, ik zie alleen een hondenkop".
Nu weet ik wel beter, ik zie ook gezichtjes en begin het zelfs van katten te zien. Die ogen waarmee dieren spreken, die kleine handelingen die we begrijpen, een geluidje die ons al doet komen. Dan kom ik op een volgend aspect, "zijn wij nu getraind of ons huisdier"?

Het samenspel tussen mens en dier is prachtig, jammer dat wij mensen dat onderling niet meer hebben want het bestaat toch echt. Gewoon de non-verbale seintjes oppakken en elkaar in de waarde laten, hoe moeilijk kan dat toch zijn?
We leren van dieren, we leren geduldig te zijn en ze te begrijpen. Een prachtig gegeven die helemaal wegvalt als ons dier wegvalt. Honderdduizend vraagtekens maken plaats voor al het begrip, geduld en liefde wat we hebben gevoeld. Jarenlange vriendschap lijkt opeens een grote pijnlijke wond en je wilt eigenlijk weten hoe het verder gaat.

Dan kom je in de spirituele wereld terecht wat voor de één lariekoek is en voor de ander een verzachtend zalfje. Het is zo fijn als een vreemde je dingen over je dier kan vertellen en je hoort dat alles goed gaat. Woorden van die strekking helpen enorm bij de verwerking en het gat in je gevoel een plaatsje te geven. Op dit moment leven wij al naar het grote gat toe omdat Roxy steeds slechter wordt. Hoever mogen we gaan en wanneer gaat onze liefde over in egoïsme? Want we mogen haar niet laten lijden omdat wij de pijn nog niet aan kunnen. Je probeert er naar toe te leven maar dat lukt nooit. Een lezer van de columns verwoorde het zo prachtig, "het blijft pijn doen. Alleen kun je het makkelijker accepteren wanneer je hond ziek is en pijn krijgt. Dan weet je dat je voor de hond moet kiezen". Deze woorden spoken steeds door ons hoofd en hopen dat ze uiteindelijk rustig mag gaan en in een betere wereld terechtkomt met af en toe een seintje naar ons.

Ingeborg


time4u.info