Met een speentje

Cooper, een kindervriend. Meerdere malen heb ik haar zo omschreven en daar lieg ik geen letter aan.
Het loopt alleen de spuigaten uit, ik ga het maar een beetje beteugelen.
Ze kan geen kind zien of haar grote rose zeemlap lebbert over een kinderhandje. Het gezichtje likt ze niet meer, ze weet dat het niet mag.

Kinderen die hun eerste stapjes zetten vindt ze helemaal prachtig. Ze stuift erop af om vervolgens de laatste meter flink af te remmen en luttele centimeters voor het kindje te stoppen.
Er zijn kinderen die zich een aap schrikken, een logische reactie. Er zijn ook kinderen die niet eens met hun ogen knipperen en het zelfs wel grappig vinden.

Een groot aantal hummeltjes loopt met een speen in hun mond. Persoonlijk vind ik dat onsmakelijk omdat die dingetjes vaak uit de mondjes vallen. Ze rapen het net zo makkelijk weer op, kijken niet waar het ingevallen is, en steken het weer heerlijk in hun mondje.
Misschien dat het daarom de aandacht van Cooper heeft getrokken.

Cooper kan tegenwoordig geen speen zien of ze rent naar het kindje toe en haalt zeer voorzichtig de speen uit de mond. Ik zag een blauw ringetje bengelen aan Coopers bek en ging het eens bekijken. Ze liep de hele tijd al met een speentje. Ik had niet in de gaten welk kindje ze beroofd had en hoopte eigenlijk dat de ouders het ook niet in de gaten hadden.

Nu heeft ze een eigen speen in de hoop dat ze geen kinderspeentjes meer pakt. Haar eigen speen is beduidend groter maar het past wel beter in haar bek.
Geen gezicht zoals ze tegenwoordig met haar eigen speen in haar bek loopt. We beperken dit speeltje natuurlijk tot de huiskamer. Speentjes van kinderen ontfutselen vinden wij fout en een verschut maar als ze met haar eigen speen buiten loopt vinden we het nog een groter verschut.
Het is toch geen gezicht, een Beauceron met een speentje.

Ingeborg


time4u.info