Wat ben ik trots

De eerste weken waren erg moeilijk, vooral omdat we net verhuisd waren en ik behoorlijk ziek was. Daar zaten we dan met zo'n 7 weken oude ukkie.
Je bekijkt zo'n diertje eens aandachtig en aait het zachte vachtje en het warme blote buikje.
Vanaf de eerste dag hebben we onze handen vol gehad, niet omdat ze een moeilijke pup was maar omdat wij direct zijn begonnen met "foei" en "mag niet".
Zeer vermoeiend want iedere 10 minuten probeerde ze haar vlijmscherpe melktandjes uit op een meubelstuk of in je voet wat als gevolg had dat onze hand over haar kleine snuitje ging en het woord "foei" weer volgde. Ze ging dan zitten en keek met zeer zielige oogjes omhoog en begreep werkelijk niet waarom zoiets leuks niet mocht en zocht haar heil bij Miller.

De vorderingen van deze opvoeding kwamen al snel en ze bleek erg intelligent te zijn. De fokster waarschuwde ons wel om niet teveel te verlangen op jonge leeftijd omdat dit ras daar anders op reageert dan bijvoorbeeld een Golden Retriever. De Golden heeft een grote "will to please" en een Beauceron niet.
We lieten haar dan ook zoveel mogelijk in haar waarde en stuurden vanaf een paar maanden alleen nog consequent bij.
Het leven aanvaardt Cooper als een groot spel en heeft als hobby achter Miller aan te rennen.

download

Na plm. 6 maanden kwamen onze oude "foei" en "mag niet" enz. opeens in haar karakter terug. Alleen het trekken aan de lijn was een ramp en daar werden we wel eens wanhopig van. Precies zoals de fokster had voorspeld moesten we gewoon wat geduld hebben en consequent blijven zonder kwaad te worden met als resultaat een goed luisterende en stabiele hond.
We nemen de honden vaak mee waardoor ze "nieuwe prikkels" hebben en van elkaar leren. Op visite en uit eten gaan, betekent rustig blijven liggen waarna ze flink beloond worden en zich helemaal mogen uitleven. Maar of ze ooit los zou kunnen volgen en terug komen als we haar riepen was voor ons toen nog een raadsel.

Ze is nu 1.5 jaar en we zijn eigenlijk al een beetje vergeten hoeveel ze al heeft geleerd. Veel te snel neem je aan dat het "gewoon" is wat de honden kunnen, maar het is nooit "gewoon", het blijft bijzonder. Wij hebben geluk, ze luisteren alledrie, hoewel de oudste van 15 jaar alleen nog gebarentaal begrijpt, ze is doof en soms Oost Indisch doof. Cooper loopt vaak los en volgt perfect. Bij het woord auto gaan de honden netjes langs de kant zitten en een tik op mijn been laat haar weer keurig volgen. Hoewel ze ondeugend is en nog niet volwassen kijk ik haar aan en denk "wat ben ik trots".

Ingeborg


time4u.info