Zo trouw als een hond

Soms kom je in je leven een situatie tegen waardoor je opeens een uitdrukking of gezegde veel beter snapt. Zo ging het bij ons ook in de nacht van 20 naar 21 juni.

Wij hebben een zeer ondeugende Beauceron, (Franse Herdershond), een Galgo uit Spanje en een oude Golden Retriever die nog steeds dapper probeert erbij te horen. Alleen met deze hete dagen heeft ze het moeilijk natuurlijk.
De enige die geen last van de hitte schijnt te hebben is Cooper, de Beauceron. Die denkt uitsluitend aan spelletjes en kattenkwaad en brengt dit telepathisch over aan Miller.
Commando's hoort ze dan even niet want ze is opnieuw aan het proberen haar grenzen te verleggen. Door dit gedrag wordt ze vaker gecorrigeerd waardoor ze meer aan de riem loopt. Ze kan zeer gehoorzaam 'los' volgen, bij het woord "auto", gaat ze langs de kant van de weg zitten, oversteken doet ze niet en……….. luisteren soms ook niet, dus wordt het de riem.

Het niet luisteren is gelukkig maar af en toe en alleen als ze een kat, patrijs of konijn ziet.
Dat kunnen we niet hebben omdat dit dieren zijn die je hier in overvloed tegenkomt.
En om nu steeds Cooper tussen de bosjes, omheining en slootjes te peuteren vinden wij uitermate vervelend, dus "mag" ze aan de riem.
Dat resulteert er natuurlijk wel in dat ze haar energie opbouwt tot een goed moment. Dat moment hadden we in de bewuste nacht van 20 naar 21 juni.

Na een lange bloedhete dag van 34 graden waarbij we de honden zoveel mogelijk binnen hielden dachten we een lange avondwandeling te maken. De avond werd inderdaad langer, alleen de wandeling verliep heel anders omdat Cooper achter "iets" het bos inschoot met Miller in haar kielzog.
Normaal gesproken komen ze binnen 10 minuten wel terug en hoor je waar ze zijn maar nu bleef het akelig stil.
De tijd verstreek en onze rust ook. Waar waren onze meiden nu gebleven? We zochten met de fiets, de auto en later weer te voet.
Je probeert nuchter te denken en te combineren zodat je een punt kunt vinden waar ze kunnen zijn. Het was inmiddels ver na middernacht en ze waren nog steeds niet terug. Er moest iets zijn anders waren ze teruggekomen. Cooper zou haar "zus" nooit in de steek laten die zou bij haar blijven om over haar te waken als er iets was.

Om 3.00 uur vond Mark onze honden terug op een veld achter het bos. Dat was nog een gebied waar we niet waren geweest en gelukkig waren ze daar. Miller had duidelijk last van haar rug, of achterpoten, waardoor ze moeilijk liep maar ook niet goed kon liggen.
Cooper had dus inderdaad over Miller "gewaakt" door keurig bij haar te blijven.
Ze waren heel blij dat ze hun baasje zagen en gingen graag naar huis. Eenmaal in hun mandje kon Miller nog steeds niet goed liggen en was zeer onrustig. Cooper probeerde haar steeds te troosten door likjes te geven.

Miller en Cooper laten elkaar dus niet in de steek. Ze passen op elkaar, zijn zo trouw als een hond.

Ingeborg


time4u.info