Sinds wij in België wonen hebben
wij een waakhond aangeschaft.
Onze oude Golden Retriever van bijna 15 jaar heeft nog nooit gewaakt,
alleen begroet en onze Galgo Espanol hoort te bang te zijn. Gek genoeg
waakt zij wel, weliswaar op haar eigen manier, dus veel kabaal maken en
daarna achter Cooper gaan staan.
Maar eigenlijk is Cooper de waakhond en dat doet ze ……niet bij
ons.
Er gingen veel gesprekken aan vooraf
voordat we besloten een waakhond aan te schaffen. Wat voor ras, een
pup of een asielhond, reu of teef enz.
Het werd een beauceron, daar hadden we al ervaring mee en wij vinden
het een zuiver en eerlijk ras met duidelijke codes. Omdat beaucerons
nu eenmaal niet vaak in een asiel terecht komen en als ze er zitten
uit moet kijken waar het mis is gegaan besloten we om een pup te nemen.
Nog 1x een hond vanaf het begin helemaal opvoeden naar eigen regels,
waarden en normen. Niet eerst de "oude" opvoeding eruit halen
en kijken waar het is mis gegaan om de tweede kans zeker te laten lukken,
maar gewoon vanaf de basis.
We zijn ruim een jaar verder en
er is inderdaad een hond uitgekomen type waakhond. Het zit in haar aard
om het terrein te verdedigen alleen schijnt ze niet te begrijpen welk
terrein.
Ze blaft wel als er iemand voorbij komt maar dat vinden we niet nodig
dus heeft ze geleerd dat te beperken tot 1 of 2 blafjes. Daarna komt
ze naar ons toe om duidelijk te maken dat er iemand langs kwam. Een
"braaf" en "ja ik weet het" is voldoende voor haar
om alleen nog naar de voorbijganger te kijken, zonder aan te slaan.
Binnenkomen mag iedereen want ze vindt visite prachtig. Dat betekent
gezelligheid en veel geaaid worden, daar kan zelfs een waakhond niets
op tegen hebben. Bovendien is visite altijd wel te verleiden om met
een beertje te gooien. Onze honden spelen namelijk altijd met beertjes.
Er wordt direct obductie verricht op de beren. Eerst een groot onderzoek
aan de ogen, dan gaat de neus eraf, worden alle 'organen' verwijderd
zodat ze met het lege vel kunnen trekken en schudden.
Eenmaal buiten doet Cooper wél
keurig haar ronde. Bij iedere tuin gaat ze zitten om te kijken wie er
wel en niet thuishoort. Zodra er iemand loopt die er volgens haar niet
hoort, zoals een werkman om het huis verder te verfraaien of af te bouwen,
gaat ze behoorlijk te keer.
Ze ontsnapte steeds uit de tuin en ging haar "ronde" doen,
keurig langs alle tuinen om onraad op te speuren, behalve bij onze tuin,
daar mag iedereen komen.
Ze ontdekte een "voeger" die cement tussen de stenen aan het
smeren was.
In de verte hoorde ik geblaf maar het drong niet direct tot mij door.
Cooper was immers in de tuin dus kon dat blaffen nooit van een hond
van ons zijn.
Totdat ik in de tuin keek en haar nergens kon bespeuren. Direct ben
ik naar buiten gelopen en zag bij het laatste huis een man op een ladder
staan. Cooper stond een aantal meters verder en zodra de man bewoog
ging ze blaffen.
Ik heb de man gered van onze hond,
ons zwarte monster, die eigenlijk altijd drukker is met mensen likjes
te geven dan dat zij kwaad in de zin heeft.
De man bedankte mij hartelijk en vertelde en passant dat hij al ruim
een half uur op de ladder stond.
Ja dan schaam je je toch wel een beetje, gelukkig vond hij het een "goede
waakhond".
