Laten we er zuinig op zijn

Jong groen en jong leven, de lente tekenen zijn er.
Het zonnetje doet de bloesem extra leven en het jonge groen groeit gestaag.
In de wei zien we lammetjes, veulentjes en kalfjes. Alles het jonge leven is nog zo onbevangen en ziet er zo schattig uit.

Een veulentje dat zeer onbeholpen de eerste stapjes zet, een kalfje wat mams heel erg in de gaten houdt en de lammetjes die na wat gebibber de gekste sprongen proberen te maken.
Wat een leuk gezicht is het allemaal. We maken een klein fietstochtje om vooral niets te hoeven missen van al het nieuwe leven.

Veel dieren weten nog niet wie hun vijanden zijn en verwelkomen andere dieren op een vrolijke en soms voorzichtige manier.
Bang zijn ze niet, alleen zeer nieuwsgierig. We kregen een gesprek met een boer die vol trots een moederkoe met haar stierenzoon in de wei had gezet. Nooit geweten dat de boeren hier zoveel van hun vee hielden. Vol passie vertelde hij hoe moeder op haar zoon reageerde en de koe kwam erbij staan om te controleren of de "baas" niets vergat.
Af en toe kwam ze zachtjes met haar grote kop tegen zijn handen aan alsof ze zeggen wou, "vertel dat nog is", waarna de boer die grote kop dapper probeerde weg te duwen. Dat moest ook wel omdat de nieuwsgierige koe hem anders over het prikkeldraad had gemikt.

Een andere boer zet een mooie witte koe met gekruld haar tussen de horens in het schone stalletje. Hij legt allemaal hooi neer, ververst het water en controleert de wei. Daarna gaat hij naar de koe en tot onze stomme verbazing lijkt hij een gesprek aan te gaan met de koe. Dit kwam bij ons zeer vreemd over, we spreken weliswaar ook tegen de honden maar hebben deze koeienliefde nog niet eerder meegemaakt. Toen hij wegging pakte hij de koe bij de horens en gaf werkelijk waar een kus op die krullen ertussen in. Ons hart verwarmde helemaal, "wat een koeie boer".

Na de fietstocht gingen we direct wandelen met de honden, de lentezon had ons voldoende energie gegeven.
Jong leven, onze honden zijn er mateloos door gefascineerd. We zagen moedereend voorbij rennen met haar jonge eendjes en Cooper ging erbij zitten om eens goed te bekijken wat er nu eigenlijk voorbij hobbelde. Een patrijs schoot uit het lange gras waardoor er een grote sidder door Coopers lijf ging van schrik. Een veulentje wat Cooper en Miller eens goed kwam bekijken. Onze honden bekeken het veulentje niet maar bestudeerden het, ze konden het "ras" niet achterhalen waardoor ze uiteindelijk doorliepen.

Het was een bijzondere lentedag, aangename temperatuur en overal die prachtige bloesem in de mooiste kleuren. Het leek wel een route van aanmoediging. Een route waarbij je op iedere hoek, ieder nieuw pad beseft, "kom op mensen, de wereld is zeker de moeite waard, laten we er zuinig op zijn".

Ingeborg


time4u.info