De kalkoen was zwaarder

De kerstdagen zijn achter de rug, de rust is wedergekeerd.
Zoals we hadden gehoopt, gewenst en doorgedrukt zijn onze kerstdagen geen vreetfestijn geworden maar een feestelijk geheel, zowel qua sfeer als de gedekte tafel.
Ons 10-jarig neefje is wel verwend maar gezien zijn lieve karakter verdient hij dat ook, bovendien hoort hij bij de kinderschaar die kleinere cadeaus wél waardeert. Bij ieder pakketje kwam een uitgebreid, "nou bedankt" en bij het grootste pakket hoorden we niets meer…., van verbazing. Leuk als kinderen overdonderd kunnen reageren, fijn om te zien dat er toch nog tevredenheid bestaat.

We hebben meerdere kerstdagen gevierd omdat de visite verspreid "besproken" was. Hectisch, druk maar zeer gezellig om iedereen weer te zien.
Zoals gezegd hadden we geen vreetfestijn hoewel de tafel rijkelijk voorzien was met voedsel. Achteraf gezien toch nog iets teveel voedsel omdat ik altijd bang ben te weinig aan te kunnen bieden.
Alles is nu gelukkig schoon op en was tot aan de laatste hap smakelijk. Zelfs de honden vonden het heerlijk, vooral de vulling van de kalkoen.
Ze krijgen vaker een "restje" bij hun brokjes maar dit keer hadden ze ook een kerstmenu. Snuffelend gleden hun bekken door de bakken en ze likten op het eind van hun maal de bodem er bijna uit.

De kersttijd leverde bij ons een groot hondenbestand op. In totaal hebben we in die dagen 5 extra honden op bezoek gehad van groot tot klein, erg klein, zeer en zeer klein.
Even was er angst of Cooper wel lief zou zijn voor de pup die mee zou komen, ze kan immers niet goed overweg met teven sinds haar laatste aanvaring met haar moeder.
De fokster had eens gemeld dat je alles mee kan brengen in het huis van de beauceron en dat ze dat zouden accepteren, dus daar vertrouwden we op.
Het klopte, Cooper was lief, wel ietsje te onstuimig wat je kan wijten aan het feit dat ze zelf nog niet volwassen is.

Miller bekeek alles eens van een afstandje maar corrigeerde buiten op een subtiele manier het onstuimige gedrag van Cooper door tussen de pup en Cooper haar speelhouding te tonen.
In huis bleef Miller liever in haar mandje, ze wou zelfs niet bij haar grote liefde Rob gaan liggen.
Cooper bleef maar naar dat kleine plukje watten met bruine vlekjes, wat je ook oortjes kan noemen, kijken.
Het gaat hier om een Jack Russel pup met de prachtige naam Leila. Veel lettertjes voor zoiets kleins maar op een dag zullen de letters bij haar passen.
Leila leeft bij een Rottweiler en probeert zeer stoer te doen door een geluid voort te brengen wat je zou kunnen associëren met grommen. Dan zou dat hoge piepje een blaf kunnen zijn en die naaldjes in haar bekje zijn dan haar wapens.

Persoonlijk vond ik het nogal een gevaarlijk beest, ze viel zomaar het kerstmannetje aan die voorbij kwam op wieltjes. Daarna kwam weer een diepe slaap om volledig uit te rusten.
Dit was de gelegenheid om eens goed te bekijken hoe "groot" ze werkelijk was. Ze woog 1700 gram en onze kalkoen 2200 gram, dus de kalkoen was zwaarder.

Ingeborg


time4u.info