HET BEGIN

Indien u mijn vorige verhaal heeft gelezen heeft u gezien dat dit een kopie was uit ons halfjaarlijkse blaadje "Dierenlantijnen". Vanaf nu ga ik twee- of- driewekelijks een nieuw verhaal over mijn leven uit de doeken doen.

Laat ik bij het begin beginnen en dat was dus ongeveer 7 jaar geleden. Na de wettelijke termijn van 2 weken uitgezeten te hebben in het asiel te Breda ging ik met het vrouwtje en baasje mee naar huis. Het vrouwtje werkt in het asiel en had dus eigenlijk kunnen weten waar ze aan begon. Op dat moment woonden ze nog in een piepklein flatje met 2 hondjes, een kat, en daar kwam ik dan nog bij.

Aanvankelijk ging het allemaal best goed, mits ik niet in de clinch lag met dat krengetje van een Geepy, de Dwergpincher. Wij waren het er samen n.l. niet over eens wie nu eigenlijk van ons tweeën de baas was. Tot mijn grote spijt moet ik bekennen dat ik uiteindelijk toch het onderspit heb moeten delven en in een grote boog om Geepy heen ging. Loekie, het Fokske, is een heel ander type. Daar hoefde ik maar 1 keer tegen te grauwen of ze ging al op haar rug liggen, daar was de lol dus gauw vanaf. Last but not least liep daar nog een ontzettende dikke, grote, vervelende kat rond genaamd Kieft. Vanaf dat ik dat beest zag had ik al een hekel aan hem. Trouwens, hij ook aan mij, bleek al vlug. Helaas vonden de baasjes het niet goed dat ik hem eens flink te pakken nam, dus houd ik 'm steevast op een afstand in de gaten. Tegenwoordig liggen we wel eens samen op de bank, hij in de ene hoek en ik in de andere.We verliezen elkaar dan maar zelden uit het oog want stel dat een van ons het op zijn of haar heupen krijgt....!

Toen ik een paar maanden bij de baasjes woonde vonden ze dat ik wel een paar uurtjes alleen moest kunnen blijven, ze wilden n.l. uit eten gaan. Geepy, Loekie en Kieft gingen in de kamer en ik ging in de gang. Ze vertrouwden mij kennelijk nog niet alleen met de andere dieren. Ik kreeg een flinke kluif in mijn mand en toen ging de voordeur achter ze dicht.

Nou, dat hebben ze geweten joh! Die kluif had ik in een mum van tijd op natuurlijk en toen heb ik lekker de voordeur op de knip gedaan. De voordeur was groen, niet mijn favoriete kleur, die heb ik ook een ander aanzien gegeven. De deur tussen de kamer en de gang was een fluitje van een cent om open te krijgen dus die drie doetjes daar kregen de schrik van hun leven toen ik ineens de kamer binnen huppelde. Daar was ook wel het een en 't ander te beleven, alle planten aan een uitgebreid onderzoek onderwerpen, kijken wat er allemaal op de aanrecht stond en dit er zonodig afhalen, van dat hondebeen moest ik onderhand een grote boodschap doen en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Het slot van het liedje was dat de baasjes thuiskwamen en uiteraard het huis niet in konden. Grappig joh. In eerste instantie dachten ze dat het aan hen lag want ze hadden wat alchoholische versnaperingen genuttigd maar al vlug waren ze er achter dat de deur op de knip zat. Ik zal niet woordelijk herhalen wat er over de gallerij heen galmde maar netjes was het niet.

Intussen stond ik zeer blij op wacht achter de deur tot ze eindelijk eens binnen kwamen. Even later hoorde ik dat ze bij de buurman binnen waren en tot mijn grote verbazing zie ik even later het baasje met veel moeite over de muur van het balkon heen komen. "Gelukkig dat de schuifdeur niet goed sluit" hoor ik hem zeggen "anders had ik het raam in moeten slaan".

Nadat de baasjes eindelijk binnen waren heb ik wel 't een en 't ander te horen gekregen over hoe een welopgevoede hond zich dient te gedragen als hij een avondje alleen wordt gelaten maar daar had ik uiteraard het ......... aan. Moeten ze me maar mee uit eten nemen!

© 11-2000