FONZIE

Waar ze me nu toch weer mee opgezadeld hebben. Je weet waarschijnlijk nog het verhaal over Freddy, dat vreemde hangbuikzwijn dat we een tijdje gehad hebben. Die plek was nu natuurlijk vrij gekomen en toen zei ik al, je weet wel wat je hebt, maar niet wat je krijgt. Daar heb ik uiteraard volkomen gelijk in gekregen. Nu loopt daar een rare dwergbok met een paar kippen rond te huppelen. Met die kippen heb ik persoonlijk geen probleem, maar die bok hadden ze wat mij betreft wel op het asiel kunnen houden.

De eerste keer dat ik dat beest, Fonzie heet hij, zag, wilde ik hem wel eens van wat dichterbij bekijken. Ik vertrouwde het al niet zo erg, dus ik sloop er zeer voorzichtig naar toe. Fonzie had natuurlijk een tijdje in het asiel gezeten en was zich rot geschrokken van al die blaffende honden dus dat kuurde hij nu mooi op mij uit. Dat liet ik uiteraard niet op me zitten dus ik grauwde even hard terug. Gelukkig hadden de baasjes dit al voorzien en uit voorzorg hadden ze héél fijn kippengaas tegen het gewone gaas aangezet, zodat ik Fonzie zijn neusje er niet af kan bijten, en Fonzie met zijn rare hoorns mijn ogen er niet uit kan steken. Vrouwtje vond waarschijnlijk dat ze de laatste tijd genoeg bij de dierenarts had gezeten. Door dat gaas kon ik dus niet bij Fonzie komen om hem op zijn nummer te zetten en was de lol er gauw af. Ik kan niet zeggen dat we momenteel al dikke vrienden zijn, dat zullen we ook nooit worden schat ik, maar we zijn al wat verdraagzamer tegenover elkaar. Tegen Loekie is hij zelfs een soort van vriendelijk, maar Loekie doet ook net of ze hem niet ziet. Toen Fonzie in het asiel zat, hij was gevonden en zodoende bij het asiel terecht gekomen, had het vrouwtje de indruk dat het een rustig beestje was. Daar is ze inmiddels wel op terug gekomen. Hij sjeest door zijn ren, springt op en over alle verhogingen die daar staan en als één van de baasjes in de ren zijn en zich bukken, om iets op te rapen of zo, springt hij boven op hun rug of schouders en gaat aan hun haar zitten knabbelen. Leuk om te zien joh, vooral als ze hem er niet meer af kunnen krijgen. Dan hoor je wat kreten die ik hier niet zal herhalen. Al met al is het best een geinig beestje, of ik er blij mee ben is een ander verhaal.

Met mij gaat het verder weer vrij goed. Ben goed hersteld van de operatie aan mijn oog en/of kies. Een paar weken geleden zat er echter een witte vlek op datzelfde oog, dus toch maar weer even naar de dierenarts. Gelukkig was het gewoon een kleine beschadiging aan het hoornvlies wat een aantal keren per dag gezalfd moest worden en wat niets met de eerdere operatie te maken had. Ik hoefde ook géén rust te houden deze keer, een hele meevaller. Nu is alles weer over en mankeer ik op het moment helemaal niets. Maar ja, nu heb ik niets en nu begint Loekie te sukkelen. Loekie is 15 jaar, dus zo gek is het niet dat zij nu eindelijk ook eens iets mankeert. Ze staat wat wankel op haar pootjes, waardoor ik haar nogal eens omver loop, waar ze overigens weinig last van schijnt te hebben. Ook als het etenstijd is heeft ze nergens last van, dan staat ze te springen als een jonge hond.

Kieft, de kat, is nog even vervelend als voorheen. Hij begint volgens mij geestelijk af te takelen want twee maal daags begint hij ineens wel zo ontzettend hard te miauwen dat ik de neiging heb mijn poten over mijn oren te leggen. Het is werkelijk niet om aan te horen. Meestal vraagt dan één van de baasjes ook vriendelijk om daarmee op te houden en als we geluk hebben luistert hij dan wel. Verder heb ik momenteel weinig nuttigs meer te vertellen, dus in plaats van een hoop onzin uit te gaan zitten kramen, stop ik er maar mee.

© 04-2001