"RUST"
(Uit: Dierelantijnen, september 2000)

Weet u waar ik de laatste maanden vrij vaak geweest ben? Op een plek waar ik liever niet kom. Trouwens, het is ook niet de grootste hobby van de baasjes. We zijn n.l. momenteel kind aan huis bij onze dierenarts aan de Heuvelstraat in Breda.

Het begon een paar maanden geleden met een opgezette knie aan mijn rechter achterpoot, waardoor ik wat last had met lopen. Als Boxer zijnde laat je natuurlijk niet zo vlug merken dat je ergens pijn hebt, maar op het laatst moest ik wel. Dus toog het vrouwtje met me naar de dierenarts, die constateerde dat ik last had van mijn meniscus. U ziet het waarschijnlijk al aankomen, ik kreeg pijnstillers mee, wat ik op zich niet zo'n ramp vind want die worden mij aangereikt in een lekker stuk leverworst, er werd mij echter ook rust voorgeschreven wat voor een Boxer eigenlijk onaanvaardbaar is.

In het begin hield ik me nog wel rustig vanwege de pijn maar ja, de pijnstillers begonnen al vlug te werken en om mij dan nog rustig te houden moet je van goede huizen komen. Als ik dan begon met een sprintje te trekken - in onze tuin heb ik daar alle ruimte voor - werd ik tot de orde geroepen en moest ik "rustig" doen. Dat woord rustig kwam me al vlug mijn neusgaten uit, natuurlijk.

Na twee maanden ging het al wat beter met mijn poot, de dierenarts had goede hoop dat er geen operatie aan te pas hoefde te komen. Dat kwam mij goed uit, anders had ik nóg langer het woord "rust" moeten horen.

Op een zaterdag kwam het vrouwtje thuis van het werk en zag dat er iets aan mijn oog mankeerde. Baasje vertelde dat ik ook niet had willen eten en overdreven rustig was. Mijn oog was wat opgezet, zei het vrouwtje, ze dacht dat ik weer door een wesp was gestoken, net als een half jaar daarvoor. Gelukkig had ze nog een pilletje over van de vorige keer dus dat werd mij ingegeven. De volgende dag was het echter nog verder opgezet dus óf het pilletje werkte nog niet, of het was geen wespensteek. Na wat rondbellen bleek toch dat het w.s. een insectenbeet was en we maar even moesten afwachten tot maandag.

Maandag was het een grandioze bult geworden dus gingen we weer richting Heuvelstraat. Daar aangekomen leek zelfs de dierenarts onder de indruk te zijn van mijn oog en\of bult en vertelde aan het vrouwtje dat het een tumor, een abces of een ontsteking kon zijn. Persoonlijk interesseerde het mij weinig wat het was, als ik maar iets tegen de pijn kreeg. De dierenarts ging echter eerst wat oogspecialisten bellen, waarvan de een op vakantie was en de ander op dat moment vol zat met afspraken maar die wel de dierenarts advies gaf wat hij mij kon geven. Ik kreeg een aantal injecties ter plekke en medicijnen mee naar huis en u zult het niet geloven maar de volgende ochtend zag mijn oog er weer redelijk normaal uit. Wel werd me verteld dat ik voor de verandering weer eens "rustig"moet zijn.

Om een lang verhaal kort te maken - ik mag van de redactie niet heel het blaadje vol schrijven - met de medicijnen slonk mijn bult, mijn oog was weer normaal en ik had ook de laatste injectie in verband met mijn meniscus gehad zodat ik weer wat vrijer kon bewegen. Op een zaterdagavond ziet het vrouwtje, jawel, dat mijn beroemde bult weer aan het terugkomen is. U snapt zeker al waar wij maandagochtend naar toe gingen. De bult zat nu weliswaar op een iets andere plek maar ook weer in de buurt van mijn oog. Pijn had ik er nu echter niet aan.

Volgende ochtend was het weer een stuk toegenomen dus weer vlug naar het spreekuur. Daar werd een stuk van mijn kop geschoren, ik kreeg trekzalf mee wat op de zwelling gesmeerd moest worden en we mochten de volgende ochtend weer terugkomen. De dierenarts hoopte dat het zo op zou zwellen dat hij goed kon zien waar de ontsteking precies zat zodat hij het op de juiste plaats open zou kunnen maken. Dat was niet helemaal gelukt maar toch wel zodanig dat ik de volgende ochtend onder het mes kon.

Nadat ik onder narcose was gebracht keek de dierenarts eerst eens in mijn bek en vond achter in mijn bek, vlak onder mijn gezwollen oog een afgebroken rotte kies, waarvan ook een wortel flink aan het ontsteken was. Die ontsteking is waarschijnlijk doorgetrokken naar mijn oog en zodoende dat waarschijnlijk mijn kop eruit zag of ik knock-out was geslagen. Nadat de boosdoener was getrokken heeft de dierenarts de vuiligheid zoveel mogelijk uit mijn kop verwijderd, heeft er een drain ingezet zodat de rest van het vuil er makkelijk uit zou kunnen en toen ik wakker was kreeg ik natuurlijk zo'n verschrikkelijke kap om mijn nek, zodat ik niet aan de hechtingen kon krabben. De dierenarts heeft daarna vrij snel naar het vrouwtje gebeld of ze me op kon halen, want ik zat, met kap om, in een hok, waar ik uiteraard op allerlei manieren probeerde uit te komen wat niet alleen niet goed was voor mijn wond, maar ook niet voor de rust van de dierenarts en zijn assistenten, ik maakte n.l. nogal wat kabaal, schijnt.

Maar ja, al met al moest ik natuurlijk weer "rust" houden. Over 5 dagen mag eindelijk de kap eraf en dan hoop ik het woord "rust" mijn hele leven niet meer te horen!

© 09-2000