|
||||||||
|
Laatste
update: 8 juli 2002
|
||||||||
|
||||||||
AMBULANCEDIENST
Getver, ik heb dienst.
Ambulancedienst doen is voor de asielmedewerkers geen feest. Gelukkig hebben we een aantal trouwe vrijwilligers die ook hun steentje bijdragen maar toch, ik ben er niet blij mee. Voor de goede orde, het is niet -in plaats van- overdag werken, het komt er gewoon bij, en de volgende ochtend gaat gewoon mijn wekker, ook al heb ik veel moeten rijden.
En bij de meeste ritten denk je dan ook nog "moet dit nu meteen, dit kon toch makkelijk morgenochtend". Meestal krijg je antwoorden als "daar ben je toch voor" en "ik heb gebeld, ik heb al zat gedaan". Maar af en toe weet ik weer waarom we het toch doen.
Dit weekend kwam er om iets over 12 een telefoontje over een hond die aan een hek gespietst zat. Er moesten een paar vrij onervaren mensen naar toe, en we hebben de afspraak dat die bij moeilijke situaties altijd een beroep mogen doen op de asielmedewerkers voor raad en steun. Dit was erg eng, en ik mocht dus mee. Nu zal ik niemand gaan vermoeien met de bloederige details want daar gaat mijn verhaal niet over.
We kwamen bij de betreffende hond, die zich echt in een verschrikkelijk lastig parket gewerkt had. De pin van een hek ging door haar oksel naar binnen en kwam er naast de borst weer uit. Maar ik wil het dus hebben over die mensen die onder de hond een bouwsel hadden gemaakt om te zorgen dat ze wat steun had en niet alleen aan die pin aan dat hek hing, en die haar al die tijd gesteund en vastgehouden hadden, en geloof me, dat heeft lang geduurd. Onze regio is groot en we mogen niet met zwaailichten door rood rijden, we moeten ons gewoon aan de verkeersregels houden, dus dat heeft minstens 3 kwartier geduurd. En dat is heeeel lang. De mannen die haar vasthielden hebben ons geholpen haar van het hek los te maken. Hebben alleen maar gezegd dat ze blij waren ons te zien. Hebben helemaal niet gesproken over wat duurde dat lang en mijn kleren zijn er zo vies van geworden. Dit zijn voor mij de echte dierenliefhebbers, en ik weet helemaal niet of ze thuis een dier hebben zitten.
Gelukkig konden we gelijk ( het was inmiddels tegen 2 uur 's nachts) terecht bij onze asieldierenarts. Die heeft de wond schoongemaakt en gehecht, antibiotica en pijnstillers gegeven en de hond nog onder narcose onder een warmtelamp gelegd. We hebben de hoop uitgesproken dat de poot het weer zou gaan doen, want hij was heel erg beschadigd, en we konden weer naar ons bed. Het was inmiddels 4 uur.
Op maandag heeft zich bij het asiel de baas van de hond gemeld. Ze werd doorverwezen naar de dierenarts. Een poosje later werd er naar het asiel gebeld en naar mij gevraagd. Aan de telefoon een blij baasje, haar hond was geholpen! Blij met de dierenarts, blij met de dierenambulance, blij met de omstanders die haar hond niet hadden laten tobben.
En daar doe ik het dus voor. Voor die hond die inmiddels weer achter de katten aanzit. En ook voor de mensen die gewoon helpen, zonder meer.
Koen
