Hallo!

Leuk om de verhalen van oude 'lotgenootjes' van onze huisdieren te lezen. Wij hebben zelf een kat en een hond uit dit asiel gehaald. Aangezien de verzorgsters helemaal weg waren van mijn hond lijkt het me wel leuk om te vertellen dat het heel goed met haar gaat.

Onze Azra ,in het asiel heette ze braafje, was in het begin nogal angstig waardoor we ook sterk het vermoeden hebben dat ze bij haar vorige baasje iets niet in orde was (ze is overigens op straat gevonden). Als we een onverwachtte beweging maakten kromp ze ineen en met iets dat leek op een stok hoefden we al helemaal niet aan te komen. Inmiddels wordt ze al helemaal opgewonden als ze ons met een stok ziet want dat betekend SPELEN! Maar er kan toch niets op tegen haar tennisballetjes..

Maar de kat was er het eerst. Toen we haar ophaalden was ze ongekend lief voor een schilpadje maar.. dat was voor korte duur. Het bleek namelijk dat ze ziek was toen wij haar kregen en toen ze genezen was, was het lieve schildpadje plotseling een eigenwijs ik-bepaal-zelf-wel-wat-ik-doe katje geworden. Aaien? He nee.. alsjeblieft niet! Dan moet ik me alweeer wassen! Zo, en nu geven jullie me mijn eten maar. Ja hallo!! Jullie zien toch wel dat ik weer naar buiten wil?? Oke zo stellen wij ons de gedachten van onze kat dus voor. Maar hoe eigenwijs ze ook is, stiekum vinden we haar allemaal wel 'cool'.

Toen Azra gehaald werd was het wel even spannend. Wat zou er het eerste gebeuren? Zou de hond de kat op willen eten of de kat de hond? Geen van beide was het geval en ik heb me vanmiddag in de tuin weer kostelijk geamuseerd toen Azra weer eens jankend achter Pongel aan trippelde omdat ze wilde spelen. Een minuut later was het scenario weer omgekeerd. Azra had het opgegeven en liep weg.. hing de kat weer aan dr staart!

Kortom: Wij zijn heeel erg blij met onze beestjes en zijn er van overtuigd dat zij dat ook met ons zijn! (alhoewel.. de kat ..? haha!)

Groetjes Marjan van Pol