Hoi lezers van dit berichtje

Bijna zestien jaar geleden kwam ik, aan het handje van mijn moeder, als 7-jarig meisje jullie asiel binnen om een hondje uit te zoeken. Mijn moeder en ik hadden mijn vader eindelijk omgeturnd!
Na een eindeloze loop langs alle hokken bleef ik steeds maar teruglopen naar een wat nerveus, bruin met wit hondje met een mooie krulstaart, die erg ontheemd in zijn hokje zat. Mijn moeder vond hem wat nerveuzig ogen en wilde hem eigenlijk niet, maar ik hield voet bij stuk, deze wilde ik hebben (ik was toen al zo eigenwijs). En wat bleek, het ventje was pas die ochtend binnen gebracht, geen wonder dat hij ontheemd en nerveus was! Hij was anderhalf jaar, leek nog het meest op een foks met te lange haren, heette Boefie en zijn baasje had afstand van hem gedaan omdat ze naar het buitenland ging verhuizen. Luistert "redelijk" stond er op zijn kaartje (wat we nog altijd hebben trouwens)..... Hij stal mijn hart, mocht met ons mee, deed zijn intrede in ons huis, viel daar direct op zijn plek, zijn naam werd op zijn Brabants verbasterd tot Boefke en hij is bijna zestien jaar lang onverbrekelijk met ons gezin verbonden geweest. Hij luisterde goed genoeg, was speels, waaks, ongelofelijk lief, vrolijk, eigenwijs en altijd kerngezond. Afgelopen maandag, 23 april, hebben we hem op 17-jarige leeftijd thuis moeten laten inslapen, het was ineens op. Zondagochtend liep hij nog rond, 's avonds begaf zijn achterhand het en gaf hij het zomaar op.
Het is nu al twee dagen ontzettend, verschrikkelijk, onwerkelijk stil en leeg in huis.
Maar niet zo lang, denk ik. Waarschijnlijk kan het dierenasiel Breda heel binnenkort opnieuw mij en mijn moeder, inmiddels beiden 16 jaar ouder, verwachten om te kijken of er tussen de honden een geschikte nieuwe huisgenoot zit. Nu hebben we nog even teveel verdriet, maar een huis zonder hond....da's geen thuis! Tot gauw!

Groetjes
Yvonne