De liefde voor dit ras is altijd gebleven. Ik kreeg een heleboel mazzel, ik kreeg een vriendje en jawel, hij had een Rottweiler. Een teefje genaamd Elvis, beetje raar zult u nu misschien wel denken. Ik zal het verhaal van de naam even uitleggen. Mijn (toenmalige) vriend en zijn zusjes wilden heel graag een hondje, een Rottweiler, hun vader wilde dat niet, maar er werd toch een afspraak gemaakt om bij een nestje te gaan kijken (en echt alleen maar kijken). Daar aangekomen kwam er gelijk een puppie naar hun toegelopen, de kinderen waren helemaal verkocht. Maar Pa vond het helemaal niks totdat de eigenaar vroeg ofdat ze al een naam hadden voor het beestje, jaaaa riepen de kinderen in koor. Elvis, aangezien Pa gek is op Elvis werd de pup gelijk meegenomen.

Maar deze relatie ging over, we woonden toen al samen, en Elvisje was echt mijn meisje, ik ben er kapot van geweest. En nog steeds. Ik mis haar heel erg. Ik zie haar ook nooit meer lopen, ze zijn verhuisd naar een andere woonplaats. Maar ze zal altijd een speciaal plekje in mijn hart hebben.

Ik ben al een paar keer naar het asiel geweest, maar er zaten bijna nooit Rottweilers, en als er al 1 was dan klikte dat niet goed. Het moet natuurlijk wel klikken met zo'n beestje. Tot vorige week, ging met mijn moeder even kijken, stom toeval hoor, was echt een ingeving. Wat blijkt, er was een nestje Rottweilerpuppies van bijna 3 weken. Ik was verkocht, niet op de puppies zoals jullie nu misschien zullen denken, maar op de moederhond. Helemaal verliefd, en het klikte gelijk. Het asiel weet niet veel van haar, maar wel dat ze goed alleen kan blijven, en ook goed met katten overweg kan (is wel belangrijk, ik heb 2 katten, Sammie en Beamer) en ze is ongeveer 2 jaar oud. Dus ik heb haar gelijk besproken. Moet alleen nog ongeveer een maand wachten, dit valt me wel heel zwaar, maar het is niet anders, ze moet de puppies voeden. Ik ben iedere dag in het asiel te vinden, lekker spelen, haar uitlaten en een band met haar opbouwen. En kijken welke commando's ze allemaal al kent. Niet veel dus. Zit is eigenlijk het enige. Maar als ik volg tegen haar zeg, dan reageert ze er wel op door even niet meer aan de riem te trekken, dus daar ben ik haar nu al op aan het trainen.

Ieder dag als ik weer wegga springen de tranen in mijn ogen, het is nu zondag en dus kan ik niet naar haar toe, ook is het bijna kerst, en is het asiel 2 dagen dicht. Ik heb al geprobeerd te regelen of ik toch niet langs mag komen als ze de dieren gaan voeren, maar ze zeiden regels zijn regels. Is natuurlijk wat voor te zeggen, maar in mijn geval is het toch niet leuk. Ik mis haar nu al.

Ze was volgens het asiel heel mager en verwaarloosd toen ze binnen kwam, maar er zit al wel weer wat vet aan. Het is nog niet voldoende, maar ze is op de goede weg. Ik kan er gewoon niet bij dat iemand haar heeft kunnen achterlaten, het is echt een superlief schattig beest. Ze is vrij klein voor een Rottweiler, en niet gecoupeerd.

Lieve Chiara, nog een maandje en dan mag je met mij mee naar huis, kan je nieuwe leventje vol plezier en liefde eindelijk echt beginnen. Als je komt staat je nieuwe mand en liggen je nieuwe speeltjes al voor je klaar.

ik hou van je, je nieuwe baasje.

Dies