Beste mensen,

Ik lees zo vaak in het blad Dierelantijnen over mensen die een dier uit het asiel hebben gehaald en die dan laten weten hoe het ermee gaat. Na lang denken "zal ik wel, zal ik niet" heb ik besloten ook eens wat over mijn "schatjes" uit het asiel Dikkie en Terry te schrijven en een foto te sturen waarop ze, vind ik, echt zitten te poseren.

Links is Dikkie, kruising Terriër bij jullie gehaald in juni '92 toen hij 9 maanden oud was. "Was teveel" stond er op het briefje, en "moet nog veel leren". Dat laatste was waar, maar voor mij zal hij nooit teveel zijn. Een druk, nerveus baasje met een gouden hartje. Ik kan ermee lezen en schrijven.

Rechts zit Terry. Haar heb ik in september '98 uit het asiel gehaald. Het was een prachtige dag, met de fiets en Dikkie voor in het mandje, reed ik naar het asiel aan de Oude Baan om een kameraadje (vrouwtje) voor Dikkie te zoeken. 't Liefst ook een klein hondje. "Mag het ook een ouder hondje zijn?" werd mij gevraagd, dat vond ik inderdaad geen bezwaar. Ik nam Terry mee. Helemaal lopend zijn we teruggegaan richting Baronielaan.

Eenmaal thuisgekomen nestelde Terry zich in een stoel en bleef verder ongenaakbaar, d.w.z. als ik haar wilde aaien of dicht bij haar kwam trok ze haar lipje op. Dat was wel even tegenvallen. Het heeft een paar maanden geduurd voor ze vertrouwen had, maar ja, Terry had al diverse bazen gehad en ze was duidelijk niet gewend om aangehaald te worden. Als ik Dikkie aanhaalde kwam ze wel nieuwsgierig dichterbij met een blik in haar ogen van "dat wil ik ook", maar ze vond het eng.

Ik moet bekennen dat ik wel eens teleurgesteld was en gedacht heb "ik breng haar maar terug", maar ondertussen ging ze wel steeds meer haar eigen plekje vinden in huis. Ook gingen Dikkie en Terry steeds beter met elkaar opschieten. De rangorde in huis was bepaald en Terry was, en is, de baas. En nu is het ook zo'n schat van een hond geworden, die ook heel graag geknuffeld word. Ze wordt in juli al 11 jaar, maar ze springt nog over sloten en struint door de bossen. Het maakt me blij dat ik haar deze fijne jaren nog kan geven.

Ik hoop dat ik Dikkie en Terry nog heel lang zal hebben, maar als ik weer een keuze zou moeten maken, dan haalde ik weer hondjes uit het asiel.

Met vriendelijke groeten, Joke Nebbeling