Al 2 maanden keek ik op de site van dit asiel. En steeds weer viel mijn oog op Donna. De beschrijving van Donna was wat we zochten. Kon met kinderen, kon een paar uurtjes alleen zijn, kon met de auto mee. Reden van afstand: verhuizing.
Uiteindelijk heb ik gebeld met het asiel waarom Donna nog niet geplaatst was. Ze had alles mee. Behalve haar leeftijd, ze was al zeven jaar. En volgens de medewerkster van het asiel waren Mechelse herders ook niet makkelijk plaatsbaar.
Onze vorige hond, Brenda, ook uit het asiel, was een kruising mechelaar en is voor ons een fantastische hond geweest.
Dus gingen we 22 januari maar eens naar Donna kijken.
Ze lag in haar mand en gromde naar mijn man. Ik schrok daar wel van maar volgens de medewerkster was Donna een heel lieve hond.
Ze riep Donna en toen ze ging staan zagen we de vermoedelijke echte reden van afstand. Er was duidelijk met haar gefokt en aan haar tepels te zien, die heel lang waren, had ze meer nestjes gehad an goed is voor een hond.
Het zag er echt niet uit. Toch besloten we na enige aarzeling om met haar een wandeling te gaan maken.
Buiten pakte ze meteen een blikje en ging spelen met mijn zoon. De kinderen waren weg van haar en ook ik vond haar wel erg lief.
Ik heb dus de knoop doorgehakt en heb toen besloten dat Donna, ook al was ze niet zo mooi, met ons mee zou gaan.

We merkten al snel dat Donna graag mee naar buiten gaat en heel graag met een bal speelt.
Ze wil ook erg graag luisteren. als ze een commando niet snapt dan gaat ze alles doen wat ze kent. Zitten, liggen, op haar rug liggen.
Donna is echt een heel lieve hond. Ze is wel wat kieskeurig in wat ze eet. Droge brokken wil deze dame niet. Er moet vlees doorheen. Oké, dan doen we dat toch.

We krijgen wel steeds de vraag of ze een nestje heeft, vanwege haar tepels. Iedereen kijkt daar naar. en dan vaak verwijtend naar ons, alsof wij zo met haar gefokt hebben.
Tijdens een bezoekje aan de dierenarts op het asiel hebben we besloten dat we haar laten sterriliseren en dan laten we gelijk iets aan die tepels doen. Dat kan dan in een moeite door.
Ook de dierenarts zei dat er veel te veel met Donna gefokt is.
Ze mist ook al haar snijtanden. Dat zal ook wel van het fokken komen en met kalkgebrek.
En toen ze te oud was voor de fok, werd ze afgedankt.

Wij zijn blij met Donna. Ze is helemaal opgebloeid bij ons. Als we 's morgens beneden komen weet ze van gekkigheid niet wat ze moet doen, zo blij is ze.
Ze heeft ook ontdekt dat de bank wel erg lekker ligt, maar helaas voor haar, dat mag niet.
Ze heeft haar eigen mand waar ik al van alles in gevonden heb.
De handveger, een zaklantaarn, een sok, haar rubber borstel,
en helaas voor ons ook de schouderkarbonades en het gehakt.
Ze had dit niet opgegeten, het zat in een plastic zakje, maar ze had het 'begraven' onder haar deken.
Ze heeft nu een groot bot wat ze mag 'begraven'.
Ze wist ook al vanaf de tweede dag hoe ze de bijkeukendeur open moest krijgen. Als we niet thuis zijn ligt ze daar maar ja, zo'n lekkere bank in de kamer is natuurlijk veel fijner om op te liggen.
De bijkeuken gaat dus nu op slot als we niet thuis zijn.

Ze begint ook erg waaks te worden. Visite wordt met geblaf, en soms ook met gegrom, 'begroet'. Maar ze doet niets en stopt als wij dat zeggen.
Op de site stond ook dat ze goed met katten overweg kon. Dat is dus niet het geval. Ze vliegt er achter aan als ze er een ziet.

Buiten luistert ze goed....naar degene die haar bal vast heeft...dat kan iedereen zijn. Als ik niet met de bal gooi dan legt ze hem bij iedere willkeurige voorbijganger voor de voeten en gaat dan staan kijken. Van de bal naar die persoon en terug.
Als die persoon dan de bal op zou rapen en weg zo lopen, zou ze dus gewoon meelopen. Dan luistert ze echt niet meer naar mij. Dat moet ze dus nog leren.

Ze is werkelijk helemaal gek spelen met een bal. Ze mag ook al vanaf de tweede dag dat ze bij ons is loslopen, want als je die bal maar vast hebt, blijft ze in je buurt.

Donna mag bij ons oud worden. Ze hoort nu bij ons en iedereen is dol op haar. We willen haar nog veel goede jaren geven.

met vriendelijke groet,
Bert, Els, Maartje en Koen Verheijen

(09-06-2005)

Hier zijn weer wat nieuwe berichten over Donna. De zeven-jarige mechelse herder die we in januari uit het asiel hebben gehaald. Er was veel met haar gefokt.
Ik heb er nog geen seconde spijt van gehad dat we voor haar gekozen hebben. Ze is gewoon een ideale hond.
Ze is inmiddels gesteriliseerd en we hebben toen meteen de twee langste tepels laten verwijderen. Ze ziet er heel mooi uit nu. We krijgen geen vragen meer of ze puppy's heeft en ik heb al een hoop complimentjes gekregen dat ze er zo mooi en goed uit ziet.
Als ze uitgelaten wordt is ze erg actief. Ze kan maar geen genoeg krijgen van het spelen met een bal en ze zwemt ook ontzettend graag. Donna en ik genieten van onze gezamenlijke wandelingen.
Binnen is ze rustig en waaks en ook zeer verdraagzaam tegen mijn drukke zoon.
Een paar uurtjes alleen thuis zijn is geen enkel probleem.
Het is dus echt een geweldige hond.
Onvoorstelbaar dat iemand zo'n hond zomaar wegdoet met een of andere smoes.
Ik stuur een paar fotootjes mee zodat jullie kunnen zien hoe goed ze er uit ziet.

Groeten,
Els Verheijen

(14-10-2006)

Ik wil jullie toch weer een keer laten weten hoe het met Donna is. Donna, de mechelse herder waar zo veel mee gefokt was dat haar tepels helemaal uitgerekt waren en er maar wat bij bungelden. Ik heb haar in januari 2005 uit het asiel in Breda gehaald.
Het gaat nog steeds goed met Donna, ze is nu negen jaar en nog erg speels en fit als ze mee naar buiten mag. Ze houdt maar niet op om met de bal te spelen.

Nog steeds ben ik blij dat ik haar meegenomen heb, ook al had ik eerst mijn twijfels, want ze zag er niet uit met die lange tepels en ik weet dat de mensen op het asiel hun twijfels hadden of ze ooit herplaatst zou worden, ook al was ze nog zo lief.
Zoals ik al eerder liet weten ziet ze er nu prachtig uit. En ze heeft sinds een half jaar een vriendje erbij. Want Max is erbij gekomen. Max is een vierdehands hondje. Ik ben zijn vierde eigenaar en hij is pas drie jaar. Een kruising jack russel/teckel..dus heel wat kleiner dan Donna.

Donna en Max konden het meteen goed samen vinden, want dat was mijn eis...als het niet zou klikken dan ging het niet door. Donna mocht er niet onder lijden dat er een andere hond bij kwam. Nu is dat zeker niet het geval. Toen Max binnenkwam zagen we Donna voor de eerste keer spelen met een andere hond in plaats van met een bal. Heel bijzonder was dat. Dus Max is gebleven.

Ik heb me voorgenomen om voortaan altijd 'afdankertjes' te nemen. Het is fijn om honden die niet zo'n leuk leven hebben gehad te zien veranderen van een angstige, onzekere hond in een vrolijke metgezel. Donna was al heel snel gewend, Max was zeer wantrouwig en angstig, maar dat gaat nu heel erg goed.
Ik hoop dat Donna nog vele jaren mee zal gaan zodat ze toch een groot deel van haar leven een goed bestaan heeft. En ik hoop dat mensen eens beter na gaan denken voor ze aan een hond of kat beginnen zodat het niet nog een keer gebeurt dat de asiels zo vol komen te zitten dat er geen dieren meer bij passen.

Bijgaand nog wat recente fotootjes.

Groeten,
Els Verheijen.

(22-02-2007)

Nu moet ik even wat minder goed nieuws vertellen over Donna.
Haar enthousiasme om achter een bal te hollen heeft een vervelend gevolg gehad. Op de hondenuitlaatplaats in het Zaartpark gooide ik de bal en die stuiterde op de bevroren grond naar beneden. Donna holde er fanatiek achteraan en ze kwam kreupel terug. Ik zag geen verwonding of zo en ben rustig met haar naar huis gelopen. Ik ging er van uit dat ze een spier verrekt had. Maar na vier dagen bleef ze haar rechterachterpoot optillen als ze iets sneller ging lopen en haar teen begon flink te zwellen dus toch maar eens naar de dierenarts.
Die nam röntgenfoto's en toen bleek haar teen op een hele lelijke manier gebroken. Het zag er echt akelig uit.
Onze eigen dierenarts was net zelf geopereerd en kon niet lang staan. Dus hij verwees ons naar een andere kliniek. En daar is Donna geopereerd en zijn er drie pennen in het bot gezet om de boel weer aan elkaar te krijgen. En nu zit ze dus in een spalk met een dik pak verband er om heen en ze moet heel veel rusten en mag niet rennen. Arme Donna. Nu ligt ze in een grote bench als ik niet thuis ben en moet ze een kap om.
Die gaat meteen af als ik thuis ben en ze mag dan ook uit de bench maar ze vindt het blijkbaar een prettige plaats want ze gaat er zelf in liggen.
Uitlaten doen we nu in de tuin..gelukkig hebben wij een vrij grote tuin. Maar ze begrijpt er helemaal niets van en gaat soms met een bal in haar bek naar me liggen kijken.
En als ik mijn jas aan doe dan denkt ze dat ze eindelijk weer mee mag en dan wordt ze heel wild en dat is niet goed voor haar poot dus ik zet haar eerst in de bench en trek daarna pas mijn jas aan zodat ze weet dat ze niet mee mag.
En nu is het afwachten of de operatie gelukt is. Want het was blijkbaar erg moeilijk om dit te repareren en als het niet gelukt is dan zal haar teen er waarschijnlijk toch af moeten.
Dus we duimen maar..volgende week weet ik misschien meer omdat er dan een controlefoto wordt gemaakt.

Max gaat regelmatig bij Donna in de bench op visite. Dan zitten ze gezellig samen in de bench. Heel grappig om te zien.

Ik voeg wat fotootjes bij van onze arme Donna.

groetjes,
Els

(30-04-2007)

Ik heb weer goed nieuws over Donna.
Sinds 2 weken loopt ze weer normaal op vier poten en kan er weer gespeeld worden. Daar ging toch het een en ander aan vooraf.
De controlefoto was goed, de spalk mocht eraf maar ze moest nog heel rustig aan doen.
De eerste dagen gingen steeds beter, ze hinkte nog wel regelmatig maar ze ging haar poot steeds beter gebruiken.
Ik was opgelucht. Maar ik had te vroeg gejuicht. Ze begon haar poot weer te ontzien en er kwam vuil uit de operatiewond. Een infectie.. dus weer rust voor Donna en een antibioticakuur. De wond werd rustiger maar Donna bleef hinken... de dierenarts was bang voor afstoting van de drie pinnen waarmee de breuk was gezet. Hij gaf haar nog een kuur maar dan moest het echt beter gaan, anders moest ze misschien toch weer geopereerd worden om de pinnen te verwijderen.
Gelukkig sloeg de tweede kuur goed aan en langzaam ging het beter.
en nu durf ik te zeggen dat alle leed geleden is en ze mag weer alles doen. Haar conditie is natuurlijk helemaal weg.
Die gaan we nu langzaam weer opbouwen. Eerst met steeds langere boswandelingen en later voorzichtig weer met de bal spelen. Nu springt ze weer de lucht in om haar frisbee te vangen en ik ben iedere keer weer blij als ik haar zie springen en rennen.
Ze heeft nog niet de conditie die ze had voor ze haar teen brak, maar dat komt wel weer.
Ik ben blij dat alles goed gekomen is. Mijn portemonnee was iets minder blij met al deze ontwikkelingen, maar Donna is het waard.
(maar voor Max heb ik toch maar een verzekering afgesloten want ik heb hier toch wel van geleerd.)

Groetjes,
Els

(14-01-2008)

Een laatste, trieste bericht over Donna.
Donna heeft gisteren een hele zware epileptische aanval gehad waar ze niet uit kwam. In overleg met de dienstdoende dierenarts werd ze meteen opgenomen in de kliniek.
Daar leek het toch allemaal te stabiliseren maar vanochtend kreeg ze weer een zware aanval waar ze weer niet uit kwam. In overleg met de dierenarts is besloten dat Donna ingeslapen zou worden.
Ik was erbij en ik zag dat het de juiste beslissing was.
Ik heb haar drie jaar gehad en dat waren fijne jaren, zowel voor mij als voor Donna. Natuurlijk had ik gehoopt dat ze wat ouder zou worden dan de 10,5 jaar die ze nu is geworden.
Dit heeft niet zo mogen zijn.. ik zal haar missen... Donna met haar eeuwige bal in haar bek, Donna die niet keek naar andere honden maar een echte mensenvriendin was en vooral goed met kinderen overweg kon.
Gisterenmiddag heeft ze nog met 2 kinderen gespeeld in het bos, kort daarna kreeg ze de aanval.
Het is nu stil in huis, Max, mijn andere hond snapt er ook niets van. Die zal zijn kameraadje ook gaan missen.

Groetjes,
Els