In april is het alweer twee jaar geleden dat ik Falkor bij jullie ophaalde. Hij was een vondeling waar niemand voor kwam, en ik was direct verliefd op hem! Na een spannende wachttijd van twee weken, mocht hij dan eindelijk mee naar huis... en wat hebben we met hem afgezien! Hij bleek niet alleen te kunnen zijn, was behoorlijk dominant en sloopte de gordijnen en zelfs zijn bench!
Maar met een hoop geduld en een gehoorzaamheidscursus werd het een heel fijn hondje, dat ik voor geen goud meer zou willen missen!
Inmiddels heeft hij er twee vriendjes bij en is daarmee het probleem van het alleen zijn ook opgelost.
Mijn verhaal bevestigt maar weer eens, dat ook een asieldier (of 'asielschoffie' zoals ik hem wel eens liefkozend noem) een heerlijke kameraad kan zijn!

Groetjes van Andrea en Gerard en pootjes van Falkor, Era en Amber.