Op maandag 27 oktober 2003 zouden we naar het asiel gaan om te kijken wat voor honden daar allemaal waren. Er zaten erg veel kleine honden en veel honden waar bij stond: kan niet alleen of kan niet in auto. Ons oog viel op een golden retriever en een zwarte kruising herder (nr 27454). De golden retriever was weggelopen en daar was het baasje alweer van terug gevonden, dus die viel af. De herder bleef dus over, na even een stukje ermee gewandeld te hebben, was het gelijk duidelijk, dit was de hond voor ons. Als kenmerk stond er bij haar dat ze was gevonden. Van een medewerkster hoorden wij dat dat bij Asterdplassen was, een man had haar daar al een paar weken zien rond lopen en heeft toen het asiel geïnformeerd (of hij haar zelf heeft gebracht of heeft op laten halen weet ik niet meer). We hebben haar Frauke genoemd en het is dan ook een vrouwke.

De eerste avond dat ze bij ons was, werd ze gelijk loops, erg leuke kennismaking!!! Net als mensen zijn honden dan ook wat anders in het gedrag dan normaal, dus was het allemaal extra spannend. Verder ging het redelijk goed, af en toe pakte ze iets en soms maakte ze dat ook stuk, maar ja, je weet ook niet wat zo'n hond heeft meegemaakt en meestal viel het wel mee. Toen we haar 2 weken hadden, heeft ze de caviakooi open gemaakt en is de cavia zich letterlijk dood geschrokken. Dat was natuurlijk heel erg, maar ook van mij natuurlijk stom om de cavia in de kamer te laten staan! Laat het een les zijn voor iedereen, je weet nooit wat een beest doet!

Het alleen zijn ging steeds minder goed en ik heb toen bachbloesem remedies op haar toegepast. Klinkt heel zweverig, maar dat werkte echt supergoed. Ze werd rustiger en haar rugharen waren ook eindelijk rustiger (die stonden geregeld overeind zonder enige aanleiding en ook lag ze nooit lekker op haar rug). Ze blafte niet meer en sloopte ook niks meer als we weg waren.

Toen ze half december gesteriliseerd werd, moest ze daar een nachtje blijven. Alles was wel goed gegaan, maar ze was nog niet helemaal wakker uit haar narcose. Maar sindsdien is het alleen zijn echt een ramp. Alles heeft ze bijna wel in haar bek gehad, de gordijnen inclusief de roeden van de muur, planten uit de vensterbank, verschillende jassen van de kapstok (inclusief haak). Knagen aan de rieten stoelen, schoenen, nou ja je kunt het zo gek niet bedenken en ze heeft het wel gehad zelfs een streng met knoflookbollen er zaten er nog 5 of 6 aan, en ze heeft ze allemaal opgegeten. sindsdien krijgt ze dat wel als antiwormenmiddel en antivlooien middel en dat werkt echt super. Ook blafte ze de hele buurt bij elkaar en pieste en poepte ze in huis.

Inmiddels was ik een keer naar de dierenarts gegaan met dit probleem en die schreef het medicijn clomicalm voor en een gedragstherapeute (zie www.honden-gedragstherapie.nl ) Anita Dietvorst is toen op een avond bij ons geweest en heeft ons echt heel goed advies gegeven. Ik wist al wel redelijk veel over dominantie bij honden omdat mijn ouders een dominante Rottweiler (Amor, ook een asielzoeker) hebben en daar ook altijd mee bezig zijn. Voor mijn vriend was het allemaal redelijk nieuw. Het is heel hard werken en het kost ook heel wat tijd, maar het heeft echt supergoed geholpen en dankzij mijn lieve schoonmoeder die op Frauke past als ik moet werken hebben we het allemaal kunnen redden. Frauke kon nu ruim 2 uur alleen. Inderdaad kon, ze heeft nu een terugval en trekt weer de jassen van de kapstok en de kussens uit de bank (tot nu toe is er niets stuk gegaan maar we zullen zien). Ik ga nu weer van vooraf aan beginnen met het trainen, ik zie er wel een beetje tegenop, maar het zal wel weer de moeite waard zijn. Je moest is weten hoe lekker het boodschappen doen het is als je weet dat je hond niet je hele huis sloopt!!!

Verder is het echt een super hond. Ze kon nog helemaal niks, geen zit en geen af, we hebben alle talen geprobeerd die we kenden en opgezocht, maar ze kon het echt niet, dus alles heb ik haar aangeleerd. Zit, af, naast (links van mij) en netjes (rechts van mij, is erg handig als je op straat loopt of met fietsers enzo), op de mat (als we een plasje gaan doen) en mooi zitten (op de achterpoten echt geen gezicht met een grote hond), hierkomen, nee, zoek de bal/stok/beessie (ze heeft liever een knuffelbeest dan een hondenspeeltje), omlopen (handig als je met je voeten op de tafel zit) omdraaien (draait ze voor je neus een rondje) en de altijd handige: terug. Ik blijf haar ook dingen bijleren omdat ze dat nou eenmaal leuk vind, het is en blijft een herder en die zijn erg leergierig. Dit heeft ook een nadeel: met pannenkoeken bakken liet ik er per ongeluk een vallen op de grond en ik dacht, ach voor die ene keer mag Frauke hem wel opeten. Toen ik een paar weken daarna weer aan het pannenkoeken bakken was, stond ze ineens achter me te kwijlen (dat doet ze echt vreselijk met hele slierten uit haar mondhoeken). Vanaf toen krijgt ze niks meer, behalve dan de knoflook, als ik dan sta te koken hoor je haar in de kamer de hele tijd likkebaarden, maar ja dan vergeet ik het in ieder geval ook niet te geven!!!

Met uitlaten gaat het ook super, al gaat het echt niet goed met iedere hond, sommige valt ze gewoon aan uit het niks. In het begin schrik je daar echt vreselijk van, maar nu ik ongeveer weet met welke hond ze wel kan en met welke niet, maakt dat het uitlaten een stuk makkelijker. We wonen in Terheijden vlakbij de Markdijk en daar laat ik haar dan ook het meeste uit, daar zijn ook vaak roeiers in het water en daar is ze echt helemaal verzot op. Het gaat haar om het geluid van de peddels (mag ik die zo noemen) en dan rent ze de hele dijk af en blaft ze. Als U toevallig een van de roeiers bent, ze heeft het dus niet op U gemunt maar op het geluid!!!!! We hebben haar ook geleerd om te plassen op commando, dit is echt aan te raden, voor als het een keer heel slecht weer is, je loopt naar een stukje gras en zegt: plasje doen!! En meestal gaat ze gelijk zitten plassen, echt super!!

Gelukkig gaat Frauke heel graag mee in de auto, wat erg makkelijk is, als ze daar in zit sloopt ze namelijk niet!!! Erg handig, behalve in de zomer natuurlijk, dat is echt te warm. Als we naar mijn ouders gaan (Culemborg ongeveer 50 km) weet ze dat als we de snelweg afgaan, ze begint dan te kwispelen ze weer dan dat Amor daaris en die kunnen echt de hele dag spelen.

Nou dat was het verhaal van onze lieve hond Frauke, ik hoop dat ze nog heel lang bij ons blijft wan tik moet er nog niet aan denken om haar te missen!!

Groetjes Geertje Adema en Adriaan van Gils