14 augustus 2003

Dit is een foto van onze Lotje (Jack Russel) en Ojico (kruising Beagle nogwat).

Oji is inmiddels ruim anderhalf jaar lid van ons "gezin" (vier minipaarden, twee konijnen, twee hondjes, mijn man en ik) en we zouden hem voor geen goud meer willen missen.
We hebben hem in april 2002 uit het asiel gehaald. Hij was acht maanden oud, al drie keer geplaatst en weer teruggebracht en zijn laatste baasje wilde hem ook niet meer hebben omdat hij zo vaak wegliep. Tja een Beagle blijft een eigenwijze vrijbuiter. Bovendien doen een hoge schutting, hier en daar wat poortjes (die inmiddels te laag blijken te zijn) en heel veel liefde nog steeds wonderen.
We hebben in Oji echt een vriendje voor het leven gevonden. Goed goed, eerlijk is eerlijk zo af en toe zou ik hem en zijn halfzus Lotje wel achter het behang kunnen plakken. Dan lopen ze weer eens lekker voor je voeten of maken ze er weer een zooitje van net nadat je het hele huis hebt opgeruimd.
Maar nee.... voor geen goud gaan ze nog weg.
Lotje hebben we trouwens gekregen nadat een bevriende minipony fokker was overleden en niemand haar wilde hebben, dus we hebben haar ook min of meer van het asiel gered.

Nu had mijn man vandaag een Jack Russel gevonden op zijn werk. Ik was al half om half blij met onze gezinsuitbreiding, maar was wel zo verstandig om bij de politie en het asiel te informeren of ze als vermist was opgegeven.
Dit bleek (helaas voor mij, gelukkig voor de verontruste eigenaar) inderdaad zo te zijn. Het hondje is inmiddels terug naar de rechtmatige eigenaar, maar bij mij knaagt er nu iets vanbinnen. Ik denk dat ik vanmiddag maar even naar het asiel ga. Gewoon even kijken of ...........

Maar bedenk wel: een hondje in het asiel halen.....betekent houden!

Ga zo door met jullie goede werk en tot vanmiddag....

Patricia en Dennis Kuijpers