Even voorstellen: ik ben een West Highland White Terrier, met een zwart gat van ongeveer zeven jaar in mijn levensverhaal. Misschien ben ik eerder geliefd geweest, want ik ben goed opgevoed. Ik luister goed, ben heel vrolijk, vriendelijk, sociaal, lief en … nieuwsgierig! Over hobby's gesproken heb ik er twee, namelijk tennisballen stukbijten en op grote insecten jagen.

Soms valt er weinig te begrijpen van de dierenliefde van sommige mensen want, ongelooflijk genoeg, werd ik bij een verhuizing achtergelaten in een leeg appartement in Breda en natuurlijk ben ik daarna in het Dierenasiel beland. Het was toen begin juli 2007. Heel onverzorgd zag ik eruit, zonder naam, met een onbekend verleden…

Na ongeveer een week kwam mijn huidige vriendin in het asiel op bezoek - wij werden meteen vriendjes. Zij wilde dat ik gezelschap zou gaan houden aan de lieve oude kat van haar moeder, Mickey. Dus, dachten ze me Minnie te noemen en eigenlijk vond ik die naam wel leuk.
Heel zielig is dat geweest, want de week dat ik bij hen introk werd de kat opnieuw erg ziek, zo erg dat de maandag daarop hij ingeslapen werd. Enfin, de moeder van mijn grote vriendin werd mijn vrouwtje en alle aandacht was vanaf toen op mij gericht. Ik kreeg mooie accessoires, enkele dagen daarna ging ik naar de hondenkapper en werd een knappe "meid". Minder leuk is dat ik ook langs de dierenarts moest gaan en die heeft mijn baarmoeder weggehaald, maar ja, ik wil toch geen kleintjes hebben…

Ik woon samen met mijn vrouwtje in een huis met een tuin. Elke week komt haar dochter (mijn vriendin) langs, vaak met haar vriend die ik ook heel graag mag. Af en toe gaan wij ver weg met de auto, wat ik prachtig vind, en voor mijn veiligheid kreeg ik zelfs een autogordel…
In september ging ik voor het eerste naar het buitenland voor een midweek in België. Kreeg een paspoort, mocht in het hotel slapen en vond Brugge een vervelende stad want er waren haast geen plantsoenen waar ik lekker op kon plassen of poepen. Maar de autorit was super. Kort daarna werd mijn vrouwtje erg ziek maar met Kerst ging het alweer goed en ik heb mijn eigen vele cadeaus zelfs uitgepakt.
Vier keer per dag gaan wij wandelen, krijg mijn maaltijden op tijd, ook hondensnoepjes, mag lekker op de bank zitten of liggen en in de avond is dat samen met mijn vrouwtje, naast wie ik 's nachts ook slaap. Sinds kort heb ik zelfs een lekker warme jas!
Wij zijn elkaars gezelschap en ik ben goed terecht gekomen. Het leven lacht me toe en ik ben gelukkig !