Hallo,

Afgelopen februari hebben wij een hond uit het asiel Breda verwelkomt in ons huis. Het was een spannende tijd voor ons alledrie. Omdat het zo ontzettend goed uitgepakt heeft voor ons drietjes wil ik dit even laten weten door middel van deze mail en een aantal foto’s.

Voor ik een beslissing nam heb ik vier keer het asiel bezocht. De eerste keer schrok ik erg van het geblaf en ben niet lang gebleven. De tweede keer heb ik dit geprobeerd te negeren en heb een aantal honden als optie mee naar buiten genomen voor een kennismaking en wandeling. Misty zat hier ook bij en het klikte meteen. Bijna een week later ben k nog eens gegaan. Ze was er nog en ik heb meteen een optie genomen op haar. Ik heb haar toen mee naar huis genomen om te kijken hoe ze reageerde. Ook mijn vriend kon zo beter met haar kennismaken. We hebben er lang over gesproken omdat ze toch wel wat gestrest reageerde. We vonden het best eng de stap te nemen en niet te weten wat je in huis haalt en hoe je er mee om moet gaan. We wisten ook dat ze nog geen zindelijkheid bezat omdat ze altijd op een boerderij had geleefd en gewoon in haar kennel haar behoefte deed.

Maar goed ik heb uiteindelijk de beslissing genomen en de keuze viel op Trixy. Wij noemen haar nu Misty. Het is een kruising tussen een Mechelse herder en een Berner Sennehond van 2,5 jaar oud. Ze was in het begin erg schuw en bang van mijn vriend, van bijna alle mannen trouwens. Ze kon niet alleen zijn en dus hebben we haar eerst bij ons laten slapen op de overloop zodat ze ons kon zien. Een aantal nachten erna sliep ze steeds een stukje verder van ons vandaan en uiteindelijk slaapt ze gewoon s’nachts in de woonkamer. Overdag is Misty buiten en in de garage, wat ze wil. Ze heeft er haar eigen plekje en heeft het vertrouwen dat wij gewoon weer terugkomen eindelijk gevonden. Ook dit ging niet makkelijk; ze probeerde een uitweg te vinden om ons te zoeken. Met gewoon geduld en herhaling zijn we er toch gekomen.

Ik heb altijd een hond gehad, ik weet wat het is en ik weet wat ik kan verwachten maar een hond als Misty is toch wel heel bijzonder. Ze luistert al vanaf het begin ontzettend goed, terwijl haar nooit iets is aangeleerd. Ze is nu 2,5 jaar oud en had nog nooit een fiets gezien of kennis gemaakt met verkeer. Ze vertrouwt in alles volledig op ons en doet precies wat we van haar vragen. Ze loopt nu naast de fiets zonder problemen, loopt los naast ons, gaat graag mee in de auto en in de boot en ga zo maar door.

Omdat ze toch wel een trauma had, door het asiel of door het weggebracht worden door haar vorige eigenaars, duurde het 5 weken voordat ze eindelijk een beetje durfde te spelen. Dit vond ik erg zielig. Maar goed, ze is nu een zeer vrolijke, speelse en ontzettend aanhankelijke hond. Als ze het echt naar d’r zin heeft maakt ze geluidjes. Verder hoor je haar niet; ze blaft niet en gromt nauwelijks. Ik heb haar dit wel een beetje geprobeerd aan te leren. Spelen met andere honden doet ze gelukkig graag dus dat contact heeft ze ook.

Ik heb het gevoel dat ze een zeer slimme hond is en ergens beseft dat wij haar hebben geholpen of iets. Ze is zoooo trouw, lief en aanhankelijk, ik kan echt niet meer zonder haar en ben blij dat ik de moeite heb genomen een aantal keer in het asiel te gaan kijken en het risico te nemen.

Ook hebben we een aantal keer met een gedrags-therapeute gebeld om hulp en geruststelling. Dit heeft ons erg geholpen en ook Misty uiteindelijk.

Hierbij een foto van onze lieve maar ook heel mooie hond.

Nathalie Lanser