Hallo iedereen,

Ik ga jullie een verhaal vertellen van mijn gebeurtenissen van het afgelopen jaar. Mijn naam is Pluisje, een Perzisch poesje van 17 jaar. Een jaar geleden kwam ik in het Dierenasiel in Breda terecht, mijn baasje vond mij maar een lastpost omdat ik teveel bij de buren op bezoek ging. Na circa een maand in het dierenasiel gezeten te hebben, mocht ik met een meisje mee naar huis: Melanie. Wat ik daar allemaal tegenkwam had ik nog nooit gezien: 3 idiote honden, 2 maffe katten, maar toppunt van alles waren de mensen in huis, 4 kinderen en een gestoorde vader die me steeds Chilly-Willy of oma-Pluis noemt. En dan nog de moeder die me constant pest met mijn tong. Kan ik er wat aan doen dat door m'n tandloze bekje m'n tong tot op m'n knieën hangt. Maar ja, al met al vond ik het eigenlijk hartstikke leuk om hier te wonen. Toen ik ongeveer een week in mijn nieuwe huisje was, kreeg ik een ontsteking in m'n wang. Dit kwam doordat ik met mijn tandloze bekje geprobeerd had om brokjes te eten en dit was gaan ontsteken. Na 2 operaties was het gelukkig voorbij. Ondertussen begin ik me na een half jaar behoorlijk op m'n gemak te voelen, zo erg zelfs dat ik al helemaal de baas ben in mijn nieuwe huisje. De buren zijn hier overigens niet zo lief. Ik wou een keer kennis gaan maken en werd meteen de tuin uitgebonjourd!! Ondertussen heb ik ook een nieuw vriendje erbij: de kater van de overburen, liefde op het eerste gezicht! Mijn baasje houdt me streng in de gaten dat ik niet 's nachts naar hem toe ga, maar door haar lieve broertje lukte dit toch een keer! Na twee dagen ben ik maar weer eens op huis aangegaan, zwanger en wel! Ondertussen was mijn baasje zo ongerust dat ze het hele politiekorps en buurtteam had gemobiliseerd. Nu, 80 dagen later, ben ik bevallen van een prachtdochter: Dotje! Wel via een pijnlijke keizersnede, want vanwege mijn leeftijd lukte het allemaal niet zo best meer. Ik ben apetrots op m'n dochter en m'n baasje helemaal; die haalde onderhand Dagblad de Stem erbij toen m'n kind geboren werd. Nou, ik ga er nu mee stoppen, want ik kan zo nog wel uren doorgaan! Groetjes, Oma Pluis en Dotje

Melanie