Hallo allemaal,

Ik ben Sammy, een Appenzeller Sennen teefje van 3,5 jaar oud. Hoewel ik maar heel kort in het asiel heb moeten wachten op mijn huidige baasjes, wil ik jullie toch een terugblik niet onthouden en even laten weten hoe het nu met mij gaat.

Ik ben toen ik 6 maanden was in het asiel terecht gekomen. Zielig en niet wetend waarom ik weg gebracht was, kwam ik bij die mensen van het asiel terecht. Die wisten gelijk een goed nieuw baasje voor mij. Ze belden die mensen op en ze zijn ook gelijk gekomen om mij te zien. Een vrouw met haar zoon kwamen nog geen half uurtje nadat er gebeld was aan en zijn gezellig met mij gaan wandelen. Ik was erg blij dat er iemand was die zoveel aandacht voor mij had en had het gelijk reuze naar mijn zin. Met hen wilde ik wel mee naar huis... als het nu al zo gezellig was, dan kon dat bij hun thuis alleen maar beter zijn. Het bleek dat er nog drie mensen waren! Wat een pret zeg!

Die vrouw en haar zoon waren gelijk verliefd op mij. Ze wilden me dus ook gelijk meenemen. Na wat papiergedoe gingen we dan eindelijk weg.... wat was ik benieuwd zeg. Toen we thuis waren ben ik gelijk de kamer gaan verkennen.... en een tuin! Wauw, ze hebben een mooie tuin.... daar kan ik lekker in rond rennen..... JIPPIE! De man van die vrouw kwam thuis en zei dat ik geen Dobermann was..... Nee, tuurlijk ben ik geen Dobermann... ik ben een Appenseller Sennenhond... en een hele lieve! WOEF! Ondanks dat ik geen Dobermann was, mocht ik van hem blijven want ook hij vond me erg lief (dat zei ik net toch al?)

Met twee zoons die thuis woonden en eentje die op kamers woonde, maar vaak bij mijn nieuwe baasjes thuis kwam, was het een lekker vol huishouden en kreeg ik alle aandacht die ik wilde... Lekker mee op vakantie, overal mee naar toe.... als ik maar gewoon een lief gezicht opzette en heel leuk deed, dan kreeg ik alles voor elkaar....

Inmiddels zijn we dik twee-en-half jaar verder en heb ik het nog steeds naar mijn zin. Het is alleen wel stiller geworden, nu twee van de drie zoons uit huis zijn en op zichzelf wonen. Een van de twee komt in ieder geval zeer regelmatig langs. Als hij binnenkomt, ben ik zo blij, dat ik hem in de armen spring en hem eerst eens goed knuffel. De andere zoon woont heeeel ver weg en die komt helaas niet vaak terug naar huis. Maar als hij thuiskomt, dan zorg ik wel dat ik de knuffelschade met hem in haal.

Ik heb al geluiden gehoord dat mijn baasjes het ook erg stil beginnen te vinden in huis en dat het toch wel zielig is voor mij. Dus het schijnt dat ik een zusje ga krijgen, misschien ook uit het asiel, misschien bij een fokker vandaan, maar ze schijnt wel te komen binnenkort. Ik ben heel erg benieuwd..... dan kunnen we voortaan met z'n tweëen lekker in het bos gaan rennen en spelen.... want dat zit lekker dicht bij het huis van mijn baasjes.

Nou, jullie weten nu hoe het met mij is. Ik hoop dat alle andere honden net zo veel geluk hebben als ik. Maar als ik kijk naar de terugblikpagina, dan zie ik wel dat dat gelukkig ook zo is.

Ik zal nog even een vakantiefotootje uit Tsjechië meesturen. Dan weet iedereen weer wie ik ben.

Heel veel likken, pootjes en knuffels,

Sammy.