Ons nieuwe gezinslid, Sjaakie.

Jullie kunnen je niet voorstellen hoe blij wij zijn met dit hondje.
Ons vorige hondje, dat was een vondelingetje, Miepie, zo lief, helaas is ze maar 11 jaar geworden, ze is dood gegaan aan melkklierkanker en ik mis haar vreselijk. We dachten, dat nooit meer, maar als je eenmaal een hond in je gezin hebt gehad, dan is het "thuisgevoel" een beetje weg. Het was leeg, we misten Miepie, maar ook een hondje.
Een half jaar nagedacht, willen we dit echt, het verdriet nog vers in het geheugen. We besloten tegen de vakantie naar het asiel te gaan, dan heb ik 6 weken vakantie en dan kon een eventuele hond wennen aan ons, dan hebben we tijd genoeg voor hem/haar. Ik ging wel met een dubbel gevoel, de kinderen niet, die waren dol enthousiast.
Nou was het de eerste dag van mijn vakantie, dus helaas voor de beestjes daar, keuze genoeg. Ik kwam binnen, mijn man en de kinderen liepen al vooruit, ik bleef bij de tweede bench al haken, daar zat hij. Nou moet je weten dat ik een labradorachtig iets in mijn hoofd had en het liefst een vrouwtje. Maar eenmaal daarbinnen verdwijnt het uit je hoofd en kijk je naar de ogen, hoe kijken ze je aan, en bij Sjaakie was het echt liefde op het eerste gezicht, de kinderen keken verder, mijn man ook, maar ik bleef bij Sjaakie.
We vroegen of we een wandeling mochten maken en, omdat hij toen nog geen naam had, hij was gevonden, hebben we van alles geprobeerd, hij luisterde overal naar. Het liefst had ik hem gelijk meegenomen, maar hij was nog maar net gevonden.
De volgende dag gingen we weer naar het asiel, want we mochten hem overdag wel uitlaten en met hem spelen, dus waren we elke dag op het asiel te vinden. Zodra hij open ging, stonden we daar. Maar het terug in de bench zetten werd steeds moeilijker. Ongelooflijk moeilijk, ergens was ik ook boos, het dier werd gestraft, omdat zijn baasje geen lef had om hem zelf naar het asiel te brengen en hem zo die kans te geven, zo voelde ik het. Maar het is nu eenmaal de regel dat de baas 2 weken krijgt, om hem terug te vinden en soms is dat maar goed ook.
Eindelijk was het zover, de dag was aangebroken dat we Sjaakie mochten houden, hij was van ons. Sjaakie was een naam die we de eerste dag al hadden gevonden.
Hij kon ook gelijk overweg met de kat, hij luisterde redelijk, wij hebben in de buurt een plas waar geen verkeer komt en daar lieten we hem los, voorzichtig, aan de ene kant een kind om hem op te vangen en aan de andere kant, maar ook dat ging goed. Los kon dus ook. In de auto was geen probleem, bij andere honden was geen probleem, bij katten niet, kleine en grote kinderen, het maakt allemaal niet uit. Sjaakie is een vrolijke lieve hond.
Na een paar dagen zijn we teruggeweest om hem te chippen en zijn entingen te laten krijgen, en nu staat hij op onze naam.
We zijn met hem dagtochtjes gaan maken, naar het bos, naar Bobbejaanland waar honden ook welkom zijn en wonderbaarlijk, hij blijft aan je zij. Iedereen aaide hem ook, hij is ook zo lief om te zien, je smelt in die ogen.
Ik kan uren vertellen over hem. Hoe hij speelt, hoe hij voor het eerst in het water liep en het wel erg vreemd vond dat hij er niet op kon lopen, hoe hij mee op de trampoline spingt met de kinderen (leeftijd 9 t/m 16) en net zo hoog komt als hen, hoe hij altijd met zijn neus onder je handen drukt om een aai, hoe hij je 's morgens aankijkt als je wakker wordt. Hij slaapt naast het bed op zijn deken.
Als we nu thuiskomen, dan is het complete gevoel er weer, ook al missen we Miepie nog wel.
Ik werk voor enkele uren in de week, maar hij zit nooit langer alleen in huis dan 2 uurtjes. Hij heeft een bench, want hij verveelt zich snel en duikt dan de boekenkast in om de boeken te verslinden (interlectuele hond he) Hij heeft ook op een aparte manier de kaarsen bewerkt en is erg vindingrijk om aan "klein spul" te komen om dat nader te onderzoeken :-) Hij weet het al zo goed, ik laat hem uit, ik pak een kluifje, hij loopt zelf naar de bench en hij krijgt zijn kluifje. Als ik of iemand dan weer thuiskomt, is hij door het dolle heen.
Sjaakie heeft ons gezin nog completer gemaakt, ik wil dan ook het asiel hartelijk bedanken dat ze dit doen, dankzij hun hebben wij een geschenkje uit de hemel.

Sjaakie bij zee		in de tuin
aaiaaai		op de bank
in bobbejaanland		binnen
slapend op de bank

Hoe dan ook, altijd lief:-)

Groetjes van Jeanine Schrauwen, trotse "mamma" van Sjaakie.

(31-10-2005)

Hoi allemaal.

Na ruim een jaar hier te wonen, wil ik jullie laten weten hoe het met mij gaat.
Nou, volgens mijn vrouwtje en de rest van het gezin heb ik echt mijn plekkie gevonden.
Sinds enkele weken zijn ze helemaal trots op mij, want ik hoef niet meer in de bench als ze even weggaan. Knap van mij he !!!!
Even een inti foto hoe ik dan kijk:

Niks nieuwsgierig natuurlijk.
In het begin had ik continu bevestiging nodig, dat ze me lief vonden en vinden, dat ik er wel ben, dus aai mij maar, ik moest iemand aanraken, tegen iemand liggen, op iemand liggen, die koude natte neus overal tegenaan.
Nu hoeft dat nog maar 85% van de tijd dat ze er zijn:-) Ik kan gewoon op mijn gemakkie op de bank liggen, het is zelfs zo, als iemand in de tuin is, blijf ik binnen !! Dus je ziet het, totaal onafhankelijk geworden, volwassen, een echte man...

Okee, hier boven op de foto lig ik wel op mijn baasjes been, maar over het algemeen kan ik goed relaxed zijn.

Mijn vrouwtje blijft zich maar wel afvragen ...waarom hebben ze mij toch nooit meer teruggehaald, omdat ik, volgens haar dan, alles mee heb. Ik luister, ben lief voor iedereen, kan nu zelfs alleen blijven zonder in de boeken te duiken:-) Echt een superhond.
Daarbij ben ik ook geweldig om te zien, zeg nou zelf:

Maar ze zijn nu mooi te laat, ik blijf hier, bij mijn vriendinnetje Molly de poes, de muizenfamilie, en de 5 mensen die hier wonen.

Mijn thuis en dat blijft mijn vrouwtje zeggen, dankzij mij is het voor hun ook echt een thuis. Compleet.

Groetjes van Sjaakie