Hoi,

Hier een berichtje van Tessa. Hoe gaat het met jullie? Met mij gaat alles goed. Ik woon sinds 17 augustus 2000 bij Carlo en Marie-José (getrouwd stel, zonder kinderen) en hun 2 poezen Joep en Jelle. Zij is op zaterdag vrijwilligster in het asiel. Toen ze mij een aantal keren had uitgelaten en geborsteld, is ze denk ik smoorverliefd op mij geworden. Want ze namen me daarna vrij snel mee naar huis. Ik was het intussen ook aardig beu in het asiel. Ik ben vlak voor deze mensen nog bij andere mensen geweest. Ik weet niet precies wat er mis ging...ik kreeg toen ineens weer epilepsie en zo...met een week was ik weer terug in het asiel. Mijn nieuwe baasjes zijn allebei erg gek met mij. Ze spelen met mij en ik mag overal met ze mee naar toe. Ze hebben nog wel niet veel ervaring met honden maar ik merk dat ze echt hun best doen om het mij naar mijn zin te maken. Ik heb natuurlijk al meer ervaring en weet alle commando's uit mijn poot, dus zo kan ik hen goed helpen. Af en toe doe ik ook waar ik zelf in heb hoor, ik blijf een meid natuurlijk. Ik heb mijn eigen plek in de keuken (lekker dicht bij de keukentafel...mmmmm) en 's avonds lig ik meestal languit in de bank. Lekker kroelen. Als ik wil, mag ik ook op bed. Ik heb geen last meer gehad van epilepsie, gelukkig. Maar mijn vacht op mijn rug is nogal dof geworden. Of was dat altijd al zo? Ik hoop dat de extra vitaminen helpen. Morgen ga ik ook weer naar de trimster. Leuk! Nou, om een lang verhaal niet langer te maken, wil ik eigenlijk nog enkele vragen stellen. Dit wil zeggen, hebben jullie nog een foto van mij toen ik jonger was? Als pup bijvoorbeeld. En weten jullie mijn tatoeage nummer nog? Want dat is onleesbaar geworden in mijn oor. En bestaat er van mij nog een stamboom? Ik wil dit graag aan mijn baas laten weten zodat ze nog meer informatie hebben over mijn afkomst. Ik hoop dat jullie ze willen helpen. Ik zal jullie mijn adres geven. Ik wilde het hierbij laten voor nu en ik hoop snel iets van jullie te horen. Een lieve poot van mij,
Woef, Tessa

De oude eigenaar heeft ons die zelfde week nog gebeld. Hij was blij te horen dat ze goed terecht was gekomen, hij herkende veel dingen en zei ons gelijk toe dat hij wat foto's zou opsturen. Die hebben we kort daarna ontvangen met een vriendelijk briefje erbij. We hebben nog een ansichtje teruggestuurd als bedankje. Ons doel was bereikt, door contact op te nemen zijn we meer te weten gekomen over Tessa; met name over haar achtergrond en waarom ze haar hadden weggebracht...het was een uitzichtloze situatie. De oude eigenaar drukte ons op het hart dat ze nog vaak terug had gedacht aan haar, en dat ze in staat waren om in de auto te stappen en naar ons toe te komen rijden om haar weer te zien. Maar dat dat voor iedereen beter was van niet. Tot nu toe is het ook niet gebeurd. Een happy end dus..toch was het van ons verstandiger geweest om de adresgegevens achterwege te laten. Wat als ze echt een keer op de stoep staan.....en haar terug willen?

Marie-José Wagemakers, april 2001