Chipjes

Op donderdagavond zijn wij meestal met de baasjes op het asiel. Dat is de avond dat asieldieren die net als ik een eigen baasje hebben gevonden naar de dierenarts komen. Niet allemaal natuurlijk, alleen als ze een beetje ziek zijn of nog een prikje moeten krijgen of zo. Als het mooi weer is mogen Djoura en ik dan nog een poosje op een weitje spelen. En bij slecht weer moeten we gewoon in de keuken wachten tot iedereen geholpen is.

Daarna gaan de baasjes alle asielhondjes naar bed brengen en soms nog wat medicijnen uitdelen. Of ze gaan de poezen die de dierenarts mee terug heeft gebracht naar een hokje brengen. En als dat allemaal klaar is begint ons wekelijkse feestje…

Er is ook altijd een mevrouw bij. Dat is het baasjesbaasje. Die is heel aardig, en volgens mij vindt ze ons ook ontzettend lief. Weet je hoe ik dat weet? Als ze allemaal aan de tafel zitten om iets te drinken mag ik met haar mee. Dan gaan we naar haar auto. En dan doet ze de achterklep open…… allemaal zakken chipjes!

Daar mag ik er dan zelf eentje uitkiezen. Alleen mag ik hem nooit zelf dragen, zeker bang dat ik het niet meer teruggeef. Alsof ik zo'n ondeugend hondje zou zijn. Hooguit ga ik eerst een poosje wandelen en spelen met de chipjes. Maar daar krijg ik dus nooit de kans voor. Ook niet erg hoor, die mevrouw neemt de zak mee naar de keuken en maakt hem open. Dan mag iedereen lekker pakken waar hij zin in heeft, maar ikke dus niet. Ik mag niks van de tafel pakken van mijn baasje.

En dat doet de baasjesbaas dus voor mij. Mijn baasje mag daar lekker niks van zeggen, want ze moet naar die mevrouw luisteren. Best leuk hoor, als je baasje ook eens een keer moet doen wat er gezegd wordt. Ik krijg altijd heeeel veel chipjes. Djoura vindt niet zoveel lekker, maar ik lust alle chipjes wel. Natuurlijk heb ik ze ook zelf uitgezocht. Als alles op is legt ze de zak ook nog voor me op de grond, dan kan ik de allerlaatste kruimeltjes ook nog opsnoepen.

Fijn hè, iedere week een feestje….

Likje van Tiara.